Page 462

جلد دوم ۳۵۹ كتاب الشهادة منذ شهر او اقل او اكثر اولم يذكرا وقتا لم تقبل ولو شهدا في هذه الصورة انهما كانت للمدعي تقبل (بدايع وفتح القدير ) وان لم يشهدا انها ملكه الى الان (رد المحتار) واگر گواهان گواهی دادند برای مرد زنده و گفتند که گواهی میدهیم که بدرستی این سرای در دست مدعی بود از وقت یکماه یا کمتر یا زیاده از ان یا گواهان وقت را یاد نکردند در گواهی خود قبول کردنمیشود گواهی ایشان واکر در بهمین صورت گواهی دادند باینکه بدرستی آن سرای ملک بود مردعی را قبول کرده میشود گواهی ایشان اگر چه گواهی نداده باشند باینکه بدرستی آن سرای تا حال ملک مدعی ست وان اقر بذلك المدعى عليه اى قربان الدار كامت في يد المدعي دفعت الى المدعي وان شهد شاهدان انه اقر انها كانت في يد المدعي دفعت اليه ( بدائع ) لكن لا يصير المدعى عليه بزوال اليد عنه مقضي عليه حتى لو برهن المدعي عليه بعد على انه يقبل كذا في العادية (تكملة) و اگر مدعی علیه اقرار کرد بان یعنی اقرار کرد که بدرستی آن سرای در دست مدعی بود داده میشود آن سرای بمدعی واگر دو شاهد گواهی دادند که بدرستی مدعی علیه اقرار کرده است باینکه بدرستی آن سرای در دست مدعی بود داده میشود آن سرای بمدعی ولیکن مدعی علیه بسبب این دور شدن دست او ازان سرای مقضی کرده حکم کرده شده براو تا که اگر مدعی علیه بعد ازان گذرانید شاهدان را باینکه بدرستی این سرای ملک مست قبول کرده میشود همچنین ذکر شده است در کتاب فصول عمادی وفي جامع الفصولين اخذ عينا من يد اخر و قال اني اخذت من يده لانه كان ملكي و برهن على ذلا. تقبل لانه وان كان ذايد بحكم الحال لكنه لما اقر بقبضه منه فقد اقران ذا اليد في الحقيقة هو الخارج ولوا قر المدعى عليه فایده سالهای اقرار مدعی علیه بید واحد بودن مدعی ع القيوم