Page 438

جلد دوم ۴۳۵ کتاب الشهادة في يد رجل اخر غير البایع لا بد من البر لصحة الدعوى و به ظهر ان الجو شرط صحة الدعوی لا کمایتو هم من کلام المصنف رح من انه شرط القضا بالبنية فقط (بحر رائق) میدکد ر منصف رم حکم نا شدن را برای وارث بغیر بیان نقل مکت ث زیرا که بدرستی تمام کردن وارث خریدن مورث را موقوف نمیشود بیان این نقل از جهت آنکه در فتاوا ظهیریه آورده اینکه دعوی کرد مردی سرائی را در دست مردی که بدرستی پدر او خرید است آنرا ازین ذوالید بهزار درم و مرده است پدر او پس آن فروشنده که ذوالید ست منکر شد از ان خریدن پدر او صحیح میشود دعوای او اگرچه ذکر نکرده باشد در دعوی خود این را که بدرستی پدر او مرده است، میراث گذاشته است آنرا برای او پسر آن قاضی بپرسد از ان مدعی از شاهدان که شاهد دارد بخریدن پدر خود یا نه پس اگر کند و ایند شاهدان را بآن خریدن پدر خود و شاهدان در شاهدی خود گفتند که ما میدانیم او را وارثی بجز مدعی حکم کند قاضی بگوایان او و امر کند مدعی را که نقد بدهد بغروشنده بها آنرا و اگر آن سرای در دست مرد دیگر بود غیر از فروشنده ناچار یست از بیان کردن نقل ملک از مورث بوارث که مدعی است برای صحیح شدن دعوای او و باین حکم ظاهر شد که بیان نقل ملک شرط صحیح شدن دعوی است نه چنانکه و هم کرده میشود از کلام منصف رح از اینکه بیان نقل ملک از مورث بوارث تنها شرط حکم کردن قاضی است بگواهان الشرط في سماع بينة الارث احضار الخصم وهو اما وارث او غريم للميت وله على الميت دين او مودع للميت والموصى له او به لا فرق بين ان يكون مقرا بالحق او منكر انوازید في العاشر من كتاب الدعوی کذا شرط در شنیدن گواهان میراث حاضر کرد خصم است و آن خصم یا وارث است یا صاحب دین مرده که مرا و را برآن مرده دین باشد مسلک بحر الرایق در فتاوای و در فتاوی عبد الكريم و در آن - ظهیریه آمده