Page 439

۴۳۶ یا کسی است که آن سرده نزد او امانت نهاده باشد یا برای او وصیت کرده شده باشد یا وصیت بآن کرده شده باشد و فرق نیست درین حکم میان آنکه خصم اقرار کننده باشد بحق یا منکر باشد از ان چنانکه در کتاب بزازیه در باب نهم کتاب دعوی ذکر شده است قال فی البزازية شهد ان هذه الدار كانت لجده لا تقبل لعدم الجر (تكمله) ولو شهد واعلى اقرار ذى اليد ان هذه الدار كانت لجد هذا المدعى ولم يجروا المیراث فان القاضى يقضى بالدار للمد ع اذالم يكونوا وارث هكذا في الذخيرة اطلکیوی وذكر شيخنا رحمه الله او قولهم كانت لابيه ليس بجر (تکمله) اکفته است در کتاب بزازیه که گواهی دادند شاهدان باینکه بدرستی این سرای پـ کلان مدعی بود قبول کرده نمیشود این گواهی از جهت تا بودن بیان شل ملکاثے مورث بوارث واکر گواهی دادند با قرار ذوالید باینکه بدرستی این سرای از پدر کلان این مدعی بود و بیان شل میراث را از پدر کلان او با و نکر دند پس بدرستی قاضی حکم کند بآن سرای برا مدعی وقتیکه نباشد آن پدر کلان را وارثی بجز آن مدعی همچنین ذکر شده است در کتاب ذخیره و ذکر کرد هست شیخ ما رحم که بدرستی این قول شاهدان که سرای از پدر او بود بیان ثل ملک نیست از مورث بوارث فاذا ثبت لوارث ان العين كانت المورثه (يجر) بدون اضافة الملك الى وقت الموت اسجد الخالق لا يقضى له بخلاف المجاذ اثبت ان العين كانت له فانه يقضى له بها اعتبار اللاستصحاب اذلاصل البقاء وكذا اذا اقام البيئة انه اشتراها من فلان فانه يكفى ولا يحتاج الى اثبات ملك البايع وقت (لجر واثق ) پس اگر وارث ثابت کرد که بدرستی این مال مورث اور ابود غیر از نسبت کردن ملک مورث او را بوقت مردن او حکم کرده نمیشود بان مال برای انوارث