Page 37

جلد دوم ۳۲ کتاب الشهادة اشتباه) ووقتی که اقرار کننده بگوید بر شنو نده اقرار خود را که شاهد شو بر من روا میشود آن شنونده را که شاهدی بدهد بر او چنانکه در کتاب خلاصة الفتاوی ذکر شده است گو انکه بگوید بر شنونده را انکسی که اقرار برای او کرده شده است که شاهد شو بر او پس در انوقت روا نمیشود بر شنونده را شاهدی دادن چنانکه در کتاب حیل فتاوای تاتار خانیه از حیل هدانیات ذکر شده است پستر از ان گفته است که اختلاف کرده اند مشایخ رحمهم الله تعالی در انصورت که اگر ان کسی که اقرار برای او شده است رجوع کرد و گفت مر شاهد را که جز این نیست که منع کرده بودم ترا بسبب عذری و طلب کرد از شاهد شاهدی دادن را که در اینصورت شاهدی بدهد آن شاهد یا شاهدی ندهد شانه بعضی مشایخ رحمهم الله تعالی که شاهدی بدهد و بعض از ایشان گفته اند که شاهدی ندهد و فی النوازل سئل محمد بن مقاتل رح عن شریکین یتحاسبان وعندهما قوم وقالا لا تشهدا علینا بما تسمعون منا ثم اقر احد هما لصاحبه بشی او باع شیا فطلب المقر له بعد ذلک منهم الشهادة قال ینبغی لهم ان یشهد وابذلک و هو قول محمد بن سیرین رح قال الفقیه ابو جعفر رح وروی عن ابی حنیفة رح انه قال ینبغی لهم ان یشهد واو به ناخذ (محررالحق) و در کتاب نوازل ذکر شده است که پرسیده شد محمد بن مقاتل رح از حال دو شریک میان خود حساب میکردند و در نزد ایشان قومی بودند و ایشان گفتند آن قوم را که شاهدی ندهید برا یزی که می شنوید از انما پستر از ان یکی از ایشان اقرار کرد براد یگر شریک خود بخریدن چیزی و یا فروخت چیزیرا با وس آن شخص که اقرار کرده شده بود بر ا او بعد از ان خواست از ان قوم او استروند شاهدی بر ان اقرار کننده ایا روا میشود مرآن قوم را شاهدی دادن یار و انیشود گفت محمد بن مقاتل رح در جواب که میباید مرآن قوم را اینکه شاهدی دهند بان این قول محمد بن سیرین است رح گفته است فقیه