Page 36

جلد دوم ۳۱ سراج الاحکام قال في النوازل سئل ابو القاسم رح عن رجل ادعى على ورثة ميت مالا فامر باثبات ذلك فاحضر شاهدين فشهدا ان المتوفى قد اخذ من هذا المدعى منديلا فيه دراهم ولم يعلما كم وزنها اتجوز شهادتهما وهل يجوز للشاهدين ان يشهد بذلك قال انكان الشهود وقفوا على تلك الصرة وفهموا انها دراهم وحزر وها فيما يقع عليه یقینهم من مقدارها شهدوا بذلك وينبغي ان يعتبر واجود بها فانها قد تكون ستوقة فاذا فعلوا ذلك جازت شهادتهم (ترجمه) ناچار است از دانستن شاهد چیزی که شاہد میدهد با نخبزه از این جهت گفته است در کتاب نوازل که پرسیده شد ابوالقاسم رح از حال مردی که دعوی کرد بر وارثان مرده مالی را پس امر کرده شد آن مرد بثبوت کردن آن مال پس او حاضر کرد دو شاهد را پس شاهدی دادند که بدرستی آن مرده ازین مدعی گرفته بود دستمالی را که در ان درمها بودند و ندانسته بودند آن شاهدان که وزن آن درمها چند بود ایا رواست شاهدی ایشان و آیا رواست شاهد انرا که شاهدی بدهند بآن درمها یا روا نیست گفت ابو القاسم رح در جواب که اگر شاهدان بران همیانی واقف شده بودند و فهمیده بودند که بدرستی آنها درمها هستند و یاد داشته بودند آن درمها را در انچه یقین ایشان واقع بود بران از مقدار انها شاهدی بدهند بآن و میباید اینکه بیان کنند سره بودن درمها را زیرا که درمها گاه ناسره میباشند پس اگر کردند این کار را روا میشود شاهدی ایشان واذا قال المقر فایده السامع اقراره لا تشهد على وسعه ان يشهد عليه كما في الخلاصة الا ما ذا قال له المقر له لا اگر اقرار کننده بشنونده تشهد عليه بما اقرفحينئذ لا يسعه كما في حيل الداتا رحانية من حيل المدنيات ثم قال ختلفوا اقرار خود را گفت که برینشاہم مشور و است شاهد را که بان فيما اذا رجع المقرله وقال انما نهيتك لعذرفى طلبيه الشهادة قيل يشهد وقيل لا اقرار او شاهدی بدهد