Page 343

جلد دوم ٣٣١ کتاب الشهادة و همچنین اگر یکی از دو شاهد گواهی داد که بدرستی این مرد طلاق کرده زن خود را بشرط آنکه آنزن در سرای درآید و حال آنکه تحقیق آن زن درآمده در سرای و گواهی داد دیگر از ایشان که بدرستی او طلاق کرده است زن خود را بشرط آنکه سخن کند با فلان و حال آنکه آنزن با آن فلان سخن کرده قبول نمیشود گواهی ایشان نزد تمامی امامان ما رحمهم الله تعالی وان شهد بالقول احدهما قضاه منها خمسمائة قبلت شهادتهما بالالف لاتفاقهما عليه ولم يسمع قول انه قضاه خمسمائة لانه شهادة فرد الا ان يشهد معه آخر وينبغي الشاهد اذا علم بذلك ان لا يشهد بالف حتي يقر المدعي انه قبض خمسمائة لئلا يصير معينا علي الظلم (هدایه) و اگر دو شاهد گواهی دادند بهزار درم یکی از ایشان گفت که مدعی علیه ادا کرده است برای مدعی پانصد درم را ازان قبول کرده میشود گواهی ایشان بهزار درم از جهت اتفاق هر دو شاهد بهزار درم و شنیده نمیشود این گفته آن یک شاهد که مدعی علیه ادا کرده است برای او پانصد درم ازیرا که این گواهی یک کس است مگر قبول میشود وقتیکه شاهد دیگر با او گواهی بدهد یادا کردن آن پانصد درم و میشاید در آن هنگام روا و قلیبانه دانسته باشد یادآوری آن پانصد درم اینکه شاهدی ندهد بهزار درم تا که اقرار کند مدعی بقبض کردن آن پانصد درم تا که آن شاهد مددگار نگردد بر ظلم و فی الجامع الصغير رجل شهد علي رجل بقرض الف درهم فشهد حدهما انه قد قضاها فالشها دة جائزة علي القرض لاتفاقهما عليه (هدايه) و گفته است امام محمد رح در کتاب جامع الصغیر که دو مرد شاهدی دادند بر مردی بقرض هزار درم پس یکی از ایشان گواهی داد که بدرستی مدعی علیه ادا کرده است آن هزار درم را پس قبول کرده می شود گواهی ایشان بقرض از جهت اتفاق هر دو شاهد بقرض هزار درم و هذا اي اشتراط