Page 296

جلد دوم ۲۹۲ کتاب الشهادة در کتاب محیط ذکر کرده است که دو شاهد گواهی دادند برای شخصی بر مردی بهزار درم و بر مردی دیگر بصد درم پس مدعی راستگو کرد آن دوست را در اول و در و غگو گردانید ترا در دوم باطل میشود هر دو گواهی و همچنین اگر دو شاهد گواهی دادند بغصب کردن دو جامه پس مدعی تنگو کرد ایشانرا در یکی از ان دو جامه و دروغگو کرد ایشانرا در دوم جامه باطل میشود گواهی ایشان در هر دو جامه ولو قضى لثلثة بميراث عن ابيهم ثم قال احدهم مالى فيه حق وانما هو لاخوى كان الكل لهما فان قال لم يكن لى فيه حق وانما هو لهما بطلت حصته عن المقضى عليه (بحر) و اگر حکم کرده شد برای سه کس بمیراثی از پدر ایشان بعد از ان گفت یکی از ان سه کس که نیست مرا درین میراث حقی و جزاین نیست که حق میراث مرآن دو برادر مراست میشود همه آن میرا مرآن دو برادر اور او اگر گفت که نبود مرا درین میراث حقی و جزاین نیست که حق میراث مرآن دو برادر است باطل میشود حصه او از کسیکه حکم کرده شده بر او یعنی حصه او میماند برای همانکس ولو ادعى انه اوصى له بالف درهم و برهن عليه ثم ادعى انه ابن للموصى ولم يبرهن فله الاقل من الميراث ومن الألف (بحر) و اگر کسی دعوی کرد که بدرستی که این مرده وصیت کرده است برای من بهزار در و گذرانید بران شاهدان را بعد از ان دعوی کرد آن مدعی که بدرستی که من پسرین وصیت کننده ام و گذرانید شاهدان را پس میرسد او را آنچه کمتر باشد ازین دو که میراث و آن هزار درم وصیت است و گفته است امام محمد رحمه الله علیه که آن وصیت باطل است و چیزی نمیرسد او را وفى البزازية ادعى المديون الايفا فشهد على ابراء الدائن او على انه حلله تقبل كما لو ادعى الغصب فشهد