Page 288

جلد دوم ۲۸۴ کتاب الشهادة ليس البناء لى وانما هو للمدعى عليه بطل القضاء لانه اكذاب للشاهد بخلاف ما اذا قال البناء له فليس باكذاب هكذا فى الاقضية وفرق بين ما اذا ذكروا البناء فى شهادتهم فيكون اكذابا اولا فلا وفى شهادات الاصل واذا ذكروه فلا فرق بين النفي والاثبات فقط لى كونه تكذيبا (بحر) وذكر شده در کتاب محیط برہانی کہ حکم کرده شد برای مدعی بسرائی با بناء ان سرای بگذشتن شاهدان بعد ازان گفت مدعی کہ بناء ان سٹرای مرا نیست و جز این نیست که بناء آن مدعی علیه است باطل میشود حکم قاضی زیرا کہ این گفته مدعی دروغگو کردن اوست مرشاهد خود را بخلاف آنکه مدعی بگوید کہ بناء آن مدعی علیه است و این را نگوید کہ از من نیست زیرا کہ این گفته او دروغگو کردن شاهد نیست همچنین ذکر شده در اقضیه و فرق کرده است میان اینکه شاهدان ذکر کنند بناء آنرا در گواهی خود که بنای آن مدعی است پس درینصورت می شود این گفته مدعی که بناء آن مدعی علیه است دروغگو کردن شاهدان میان اینکه شاهدان ذکر نکنند آنرا پس آن گفته او دروغگو کردن ایشان نمیشود و در کتاب شهادات مبطو ذکر شده است که اگر شاهدان ذکر کنند در گواهی خود بنای سرایرا کہ مدعی است پس فرق نیست میان نفی کردن مدعی بنای آنرا از خود و میان تنص ثابت کردن او بنای آنرا برآمد عی علیه بغیر از نفی کردن آن از خود در بودن ہر کدام از نفی کردن او وثابت کردن دروغگو کردن مرشاهد انرا ولو ادعى قدرا وبرهن عليه ثم اقر بقبض بعضه فان اقر بما يدل على قبضه قبل الدعوى والبينة فهو تكذيب لشهوده فلا واگر کسی دعوی کرد بر کسی اندازه از امال و گذراند برا و شاهد انرا بعد از ان مدعی اقرار کرد بقبض کردن بعض از ان مال پس اگر اقرار کرد بوجهی که دلالت میکرد بقبض کردن او پیش از دعوی