Page 216

جلد دوم ۲۱۳ كتاب الشهادة از قریه ماست قبول نمیشود و همچنین اگر گواهی دادند اهل کوچه بیچیزی از مصالح آن کوچه قبول نمیشود اگرچه آن کوچه بند باشد و اگر بند نباشد اگر شاهد طلب میکرد حقی را برای خود قبول نمیشود گواهی او واگر گفت که مسجدیگر هیچ چیزی را ازان قبول میشود و همچنین حکم است در گواهی اهل مدرسه بوقف بودن چیزی بر مدرسه و همچنین او حکم گواهی بوقف بودن چیزی بر مکتی وحال انکه هر شاهد را کودکی بود دران مکتب و گواهی اهل محله بوقف بودن چیزی بر محله و گواهی ایشان بوقف مسجد ایشان و گواهی دادن بوقف بودن چیزی بر مسجد جامع و کاروا مسافران وقتیکه گواهی دهند بوقف بودن چیزی بر مسافران پس قول معتمد قول گواهی ست تماما اینها چنانکه در کتاب بزازیه ذکر شده است و مفید مگرد روا بودن گواهی را بوقف مدرسه زیر انکه گوا صاحب حق در ان چیزی که رجوع بحاصل میکند مانند گواهی دادن او باجاره و یا مانند آن قبول نمیشود و گفته است ابن شحنه رو که از همین قبیل است مسأله حفر قاضی در وقعی که زیر تصرف او باشد یا قاضی مستحق باشد دران و گفته ست خیر الدین رملی که از این قول ابن شحنه رح که در سریع المحيط تا آخر معلوم میشود روا بودن شاهدت ناظر وقف در وقعی که زیر تصرف او باشد کما یشهد عادة بخبرت او دفعته مضره الد فصل للعمند بی ہر گواهی که میکشد منفعتی را برای شاهد بدفع میکند تاوانی را ازا قبول نمیشود از جهت تهمت وجاء مر تا مر عليه رجل وقال له الذى في يد ما ذبحها فذيجها ثم جاء رجل وادعى ان هذا اليد اغتصب السحاة منه واقام على ذلك الشاهد أحد هما الذبائح قال الاصلا تبقل شهادة الذباح لانه قولى نفسه الضمان الشهود وقاضیخا مروی با او گوسفندی بود گذ بروی مردی دیگر پس گفت او را آن مردی که گوسفند در دست او بود که ذبح کن این گوسفند را پس ذیح کرد آنرا بعد از ان آمد مردی دیگر و دعوی کرد که بدرستی ذوالید همین گوسفند را غصب کرده ست از مینا و گذرانید بران عوای خود دو شاهد را که یکی از ایشان آن ذیح کننده بود گفته ست امام محمد رح در کتاب مبسوط که قبول نمیشود گواهی ذبح کننده زیرا که او اقرار کرد بر نفس خود بضامن بودن برای آنشخصیکه شاهدی رسید