Page 214

جلد دوم ۲۱۱ کتاب الشهادة في وقف الاصل اذا وقف على فقراء جيرانه وشهد بذلك فقيران من جيرانه جازت شهادتهما ويحتمل ان ما ذكر في الوقف محمول على ما اذا كانوا جيرانه كثيرا لا يحصون وما ذكر في الوصية محمول على ما اذا كانوا قليلا يحصون فان محمد ارحہ ذکر فی الزيادات لوان سرية رجعت الى دار الاسلام با ساري فقالت الاسارى نحن من اهل الاسلام او اهل الذمة اخذنا هؤلا ء في دار الاسلام وقتات السرية هم من اهل الحرب اخذنا هم في دار الحرب كان القول قول الاسارى فان اقامت السرية بينة على دعواهم ان كانت الشهود من التجار جازت الشهادة وان كانوا من السرية لا تقبل ولو كانت المسألة على هذا الوجه في الجند فشهد بعض الجند بذلك جازت شهادتهم لان السرية قوم يحصون فكانت شهادة البعض على حق نفسه واما الجيش جوم عظام فلا يعتبر حقهم مانعا من الشهادة (قاضیخان) و ذکر کرده است امام محمد رح در کتاب وقف کتاب مبسوط وقتیکه وقف کند شخصی بر فقیران همسایگان خود و گواهی بدهند بان وقف دو فقیر از ہمسایگان او روا میشود گواهی ایشان و احتمال دارد که آنچیز را که ذکر کرده است امام محمد رح درین مسئله وقف از قبول شدن گواهی محمول باشد بر انصورت که ہمسایگان وصیت کننده بسیار باشند که شمرده نشوند و انجیر را که ذکر کرده است در رساله وصیت از قبول ناشدن گواهی محمول برانصورت که ہمسایگان او اندک باشند که شمرده میشوند نیز یکه امام محمد رح ذکر کرده است در کتاب زیادات که بدرستی اگر لشکر اندک رجوع کردند از دار حرب بدار اسلام با چیست از بندیان پس آن بندیان گفتند که ا از اہل اسلام و یا گفته ند که اہل زمه ایم که این سر بردن گرفته اندما را در دار اسلام و آن شنکر ایک گفته د که نام این بندیان از اہل حرب اند گرفته ایم ایشانرا در دار حرب در این صورت المحصر المكارم على القسم