Page 207

جلد دوم ۲۰۴ كتاب الشهادة پس آن خواجه میانه آزاد کرد او را روست گواهی آن دو پسر و اگر خواجه میانه نیز مرده بود و کندا بود وارثی را مکر آن خواجه اول بعد ازان گواهی دادند دو پسران خواجه اول با نچه ذکر کردیم یعنی گواهی دادند که بدرستی این خواجه میانه خریده بود این غلامرا از فلان آن فلان مالک او بود و بعد ازان خواجه میانه آزاد کرد او را قبول نمیشود گواهی ایشان و اگر خواجه میانه مر د بعد ازان خواجه آخر نیز مرد و نگذاشت وارثی را مگر یک دختر خود و آن خواجه اول خود را دعوی کرد مردی که بدرستیکه ان خواجه آخر غلام من بود و گذرانید شاهد آن را و دعوی کرد دختر آن مردہ کہ بدرستی که خواجه آخر آزاد بود و بدرستیکه خواجه میانه آزاد کرده بود او را و حال آنکه او مالک او بود و خواجه اول انکار کرد پس گواهی داد دو پسر خواجه اول که بدرستیکه خواجه میانه خریده بود خواجه آخر را از فلان و آنفلان مالک او بعد از ان آزاد کرد او را آن خواجه میانه پس بدرستیکه من روا میدار مگواهی ایشان را و میکردانم آن خواهام آخر را آزاد شده از خواجه میانه و میشود میراث آن خواجه آخر در میان دختر او وميان خواجہ اول دو اصف وهمین ذکر شده است در کتاب وفي القنية لوا عتق ام ولد افشهداله وهي في العدة تقبل فعلى هذا يفرق بينن من طلاق ومرا عتق وفيها لوني من الدم ولدتم اعتقد شهد العلى في الغار بق ور فتاوای عتابه گفته ات کہ اگر کسی آزاد کردام ولده خود را پسر آن ام ولده او گواهی داد برای او و حال اینکه آن ام ولد در زمان عدت خود بود قبول میشود گواهی او پس بنا بر این حکم فرق میشود میان زنی که در عدت طلاق باشد و میان زنی که در عدت عتاق باشد که گواهی اول برای شوهر او رو انیست و گواهی دوم برای خواجه اور وست نیز در فتاوای عقابی گفته ست که اگر کسی نفی کرد ولد ام ولده خود را بعد ازان آزاد کرد آن ولده را پسر آن ولده گواهی داد برای او روا نمیشود گواهی او وسئل محمد عر جدفي ادعى على رجل اند مولاہ اعتقد فشہد مولیان اعتقها الرجل المدعی لا یحمل انه ما بيتان ان العلي من موعا وقالا يوسف يجوز کا لو شہدان با بیما اعتق هدا والبنا مجد يد ابویوسف پرسیده شد امام محمد رحم از حال عربی