Page 190

جلد دوم ۱۸۷ كتاب الشهادة وحال آنكه فرزند و غايب بود پس در ست گواهى ايشان همچنين ذكر شده است در كتاب محيط امراة ولدت وادعت انه لزوجها هذا وجحد الزوج ذلك فشهد على الزوج ابوه اوا ان الزوج اقرانه ولده من هذه المراة قال في الاصل جاز شهادتهما عليه ولو شهد ابوالمرأة وجدها على اقرار الزوج بذلك لا تقبل شهادتهما لانهما يشهدان لولد هما ولو ادعى الزوج ذلك والمرأة تجحد فشهد عليها ابوها انها ولدت وانها اقرت بذلك اختلف فيه الروايات قال في الاصل لا تقبل شهادتها في رواية هشام رح وتقبل في رواية ابی سلیمان رح واذ اشهد الرجل لابن بنه علی ابیه جازت شهادته قالقاضیخانی زنی ولد آورد و دعوی کرد که بدرستی این ولد از این شوهر هسست آن شوهر از منکر شد از ان ولد گو آهی دادند بر شوهر پدر شوهر یا پسر او که بدرستی این شوهر اقرار کرده است که بدرستی این ولد از من است در همین زن گفته است محمد رحمة الله در کتاب مبسوط که روا میشود گواهی ایشان بر او و اگر گو اهی دادند پدرزن و پدر کلان و بر اقرار شوهر باینکه این ولد از من است قبول نمیشود گواهی ایشان زیر اکه ایشان گوا داده اند از برای ولد خود که آن زن است و اگر شوهر دعوی کرد این را که این ولد از منست المانین و زن منکر بود ازان پس گواهی داد بر او پدر او که بدرستی همین زن زائیده است این ولد را و بدرستیکه این زن اقرار کرده است با آن ولد اختلاف کرده شده است روایتها در این حکم گفته است در کتاب مبسوط که قبول نمیشود گواهی ایشان در روایت امام هشام رح و قبول میشود در روان ابو سلیمان رح و اگر گواهی داد مردی از برای پسر پسر خود بر پدر خود رو امیشود این گواهی او وجاز شهادة الفرع على اصله لا اذا شهد على ابيه لامه ولو بطلاق ضرتها والام في نكاحه لانها شهادة لامه اشباه ( در مختار تكمله)