Page 127

جلد دوم ۱۳۳ کتاب الشهادة همیشگی با شامیـدن بانها ساقط میکنند قبول شـدن گواهی را با هم مستی نیارد بلکه همیشگی بستی آن ساقط میکند قبول شـدن گواهی را و فرق نیست در مستی ساقط کننده قبول گواهی میـان مسلماً و ذمی از جهت آنکه در کتاب ملتقط آورده است که اگر مسـت شـد ذمی بسـبب شـامیـدن قبول نمیشود گواهی او و تحقیق ذکر شـده که مراد از همیشگی اشـامیـدن همیشگی انست در نیت آن انست که بیا شـامـد و در قصـد او باشـد اینکه می آشـامـد هر وقتیکه بیابد آنرا و گفته است امام سرخسـی که شـرط باین همیشگی آشامیدن اینکه ظاهر شـود آن همیشگی نزد مردم و یا اینکه بیرون برآید در حال مستی و مسخره کنند با او کودکان تا آنکه اگر می آشامید شـراب را در پنهانی سـاقط نمیشـود عادل بودن او و ناچار نیست ترا شـامیـدن شـراب از قید اشـامیـدن آن بطریق بازی زیر اکه آشامیدن انش برای علاج کـردن و داکـردن چنانکه بگوید او را طبیبان که علاج نیست مرض تـرا مگر شـراب پس در صـورت بودن آن در اینوقت اختلاف کرده شـده اسـت سـاقط میکنند قبول شـدن گواهـی را و ذکـر کـرده است مام صـدر شهید در شـرح ادب القضا که بدرستی امام خصـاف ساقط کرده اسـت عـادل بودن آشامنده امـا شـامیـدن شـراب بـدون همیشگی کـردن آن امـام محمد رحمه شرط کرده است همیشگی را برای سـاقط شـدن عادل بودن او همین قول امـام محمـد صحیح است و همیشگی آشامیـدن بفعـل و نیـت در شـراب شـرط نیست بـرای سـاقط شـدن عادل بـودن شـارب زیرا که آشامیـدن یکقطـره آن گنـاه کبیره است و گنـاه کبیره سـاقط کننـده عـادل بـودن اوست و بـدون همیشگی کـردن آن درین نیست مشـایخ رحمهم الله تعالی ذکـر کـرده اند همیشگی آنرا برای آنکه آشامیدن آن نـزد قاضی ظاهر شـود نه آنکه همیشگی شرط سـاقط شـدن عـدالت اسـت ویـحـرم قلیلها و کثـیـرهـا والقلیـل یطلق علی القطرة بالاجماع خلافا للمعتزلة فانهم یقولون باباحة القلیل قاله في الهداية وهذا كفر لانه مجود للكتاب فانه سماه رجسـا والـرجس ماهـو محرم العين وقد جائت السـنة متواترة ان النبـي علیه الصلوة والسلام حرم الخمر وعليه انعقد اجماع الامـة ولان قليلـه يدعوا الى كثيره وهـذا مـوجب لاصل الخمـر