Page 394

بغاوت سمت جنوبی ۳۹۳ لویه جرگه ۱۳۰۳ من در پهلوی شان می‌نشستم که دل شان خوش شود. در منورهای عسکری اینها را بدو دشمن نشان میدادم حتی پیه، دولت، عزت و هیچ چیز را از ایشان دریغ نکردم. باز هم تباهی شانرا آرزو ندارم و تا چندی او شانرا نصیحت و اندرز میدهم تا باشد که بدین خطای خود بدانند و ازین سهو و خطای خود کسب آگاهی کنند. باز هم اگر مسلمان نشدند و براه صلاحیت و اسلامیت مطاوعت حکومت نشتافتند وتسلیم نشدند. والله اگر باز از هیچ زبان لفظ صلح را دربا آنها بشنوم. و یا قبول کنم بجزانیکه جمهور شانرا بسوزانم و بگویم که ای وزارت حربیة تو میدانی. و این قوم. تا خاک شانرا بتوبره بکشند! لویه جرگه تماناً بیک غلغله و صداهای بلند برخواسته بعرض رسانیدند. ای کاش اگر اعلیحضرت از مزید نصیحت گوئی و شفقت گستری باین اقوام نادان سمت جنوبی صرف نظر فرموده تصمیم سرکوبی جدی شانرا نماید و بملت وفاکیش خود اجازه گوشمالی آنها را بدهند. تا ما بیک سرعت صاعقه نمایان شانرا از جسد بیرون و زمین را از خونهای شان لاله گون ساخته نام ونشان از آنها را باقی نگذاریم. (درینجا باز ذات جهانبانی به بسیار مرحمت و نواختن زنگ ستیزی به لویه جرگه تحکم سکوت نموده فرمودند. ب،د)