Page image — the source of record
Machine transcription
۲۳
شام من بافته از موی دو زلف تو دو چیز روز من چهره خود شسته مدام اندر تار
تن شدم نال بلا چند کنی جور و جفا دل شدم آب بلا چند شوم زار و نزار
رنگ من بین که زند طعنه بر برگ خزان چشم من بین که کند خنده برابر بهار
بین که شامم شده چون تار دو گیسوی دراز بین که روزم شده چون تار سر زلف تو تار
بین که از جور فلک بدر و حیرانم بنگر از ظلم زمان خوار شدم در انظار
نیست این رخ که تو داری که بلائی عجبیست نیست این بر که تو داری که بهشتیست دو مار
نه مرا تاب توان مانده و نه تاب فرقت نی مرا روح روان مانده و نه تا بگفتار
چشم در راه تو تا چند نشینم در راه پا بدنبال تو تا چند دوم در بازار
از ره ضعف تنم طعنه زند بر مجنون وزره شوق دلم خنده کند بر گلزار
دلم از رنج فراق تو ز خون مالامال میکشد ناله چو در فصل خزان بلبل زار
اخترم جای گرفته ست بنحس اکبر طالعم جای گزیده است ببرج ادبار
باخت نرداد فلک باز بمن در معکوس ریخت نقاش قضا باز بمن رنگ ایار
نی مرا پنجه که پیچم بقدر گاه ستیز نه مرا قوه که گیرم بقضای سر و کار
نی درین مصر مرا ماه عزیزی در بر نی در این ملک مرا یار و ندیم و غمخوار
عاقبت گفت مرا زیر لب از خنده ناز که چنین است بلا رسم بتان عیار
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.