Page 454

منبع البكاء دست از جان شسته و در خاکبات با سعادت در رکاب آن جناب وز صمیم دل غلام درگہش مال جان باختن اندر رهگش تا رسید اندر زمین کربلا شد به دورنج و محنت مبتلا کز مدینه چون بدان وادی رسید بانک طبل لشکر اعدا شنید گفت ای یاران بگر اینجا کجاست عرض کردندش زمین کربلاست گفت بیجا باید از اینجا نگذرم زانکه این صحر است کوی دلبرم منکه مجنونم ز عشق دادگر کی توانم از برلیلی گذرم پس فرود آمد زپشت ذوالجناح خویش را بر مقتل دل کرد راح خیمه در دشت بلا برپا نمود خویش را سلطان آن صحرا نمود تا لوا اصحاب او افراشتند خویش را بگر کشتن ساختند خیل خیل از شام و کشمن بند شد در انصحرا بخیل انبر بند بهر کینه از باران او بی داشتند خیمه گشتند تا قربان شدند چون بقاسم نوبت یاری رسید وقت آه و ناله وزاری رسید شد برون از خیمه رو بر کارزار مادرش در خیمه زین غصم فکار تاخت آن شهزاده بر خیل عدو شد تن تنخا بیشی روبرو گفت ای بدطینتان شوم چشم بر عمویم کار را کردید سخت زان نسبه ان آمدم ببریز و سال اسم الله اکبر هستم مرو هر که می اید بیاید بهر جنگ تا سوی دوزخ فرستم بی درنگ پور ازرق تاخت نزد انقرمش داد حق بر کشتن او نصرتش زد بفر قش تیغ وانگه گشنیزنگ کز نمک بر خواست بانک افرنگ دیگری از نسل از رق زدوک در صفون گشت دیگر گفت کی تا رسید اندر بران شهزاده شد ز تیغضربت سوی دار مباد پس چهار از رق پور دیگر شد روان جانب داماد شاه تشته لبان چون مقابل شد بآن نیزام ضربت شمشیر او کردش قم چارمین فرزند از رق خشمگین سوی میدان تاخت انقابین خواست تا تیغی زند بر افتخار پیشتر پورشه مالک رقاب تیغ زد بر گردن آن خیره سر بیخبر کردش روان سوی سقر دید از رق چار پوش کشته هر یکی در خاک و خون آغشته شد اسبجو خوک آمد سوی کارزار قصد او قتل عزیز کردگار چون رسید اندر بر آن نوبهار راست شد از خیمه کا شور فقار سر در لولاک تا انحال دید ناله از پرده دل برکشید دستها بر داشت سوی کبریا گفت ای پروردگار چار ساز قاسمم طفل است و ازرق کیدل با رایش کن تا نگردد منفعل بود مشغول مناجات و دعا گوشه چمشش بمیدان بلا ناگہان قاسم بتیغ خون چکان کرد از رق را دوپاره ناتوان بانک احسن از ملایک شنید هم آن داماد شاه ارجمند لیک جیش مشرکان از تیغ کین حمله در گشتند بر آن نازنین هر سو انجم دور مه را گرفتند تیغ بیداد ستم افراشتند آن شهنشاہ زادہ باجیل عدد شد بسان شیر یزدان رزمجو میزد و میکشت زان خبیثان نابکار تا که جسمش شد بضربت پارسنگ خون بسان چشمه جاری از تنش غرق دریای حوادث شد تنش هیچوگش را قوتی باقی نماند اشک حسرت را بدامن میفشاند تشنه کامی خرمن جانش بوخت سوزن پیکان تنش با غی دوخت زان شهباز زندگانی ناامید از فرس افتاد د اندر خون تپید پس بگفتا یا عمو ادرک صمدت یاریم فرما که گردیدم ہلاک شه سوار ذوالجناح خون چکان عازم بالین آن دل ریش شد دید سر و یر افتاده روی خاک جسم او از تیغ و خنجر چاک چاک صیحه زد شاه اقلیم وفا گفت ای باغ شهادت را صفا دست از خون گلو کرد خضاب رفتی و کردی دل حسم کباب طالع ما بیکسان برگشته شد پیکر زارت بخون آغشته شد حجله مقتل مبارک باشدت ای عمو جانم بقربان سرت خوش گذشتی از جہان بیوفا کشته گردیدی بشمشیر جفا نزد بابایت مرا کردی خجل چون روم در خیمه زار و منفعل پس بسوی خیمه بسم الله حش برد شاہ دین نبزد مادرش نو عروسش آید بستقبال او دید میگویی ندارد خال او خاک بر سر ریخت از آن ماجرا اشک او بحرقت عالم افرا نظاره هم نمیکند پر فغان و شور شین دی قید کر یقین از نمک برخواست بانک مین بخش عالم ان بابه بعد قاسم شد علی اکبر روان جانب میدان بچشم خون فشان تخلفت اینسکه صنم بورحسین مصطفی و مرتضی را نور عین پسر سرم