Page 419

روکنی فیصل احا ای صبا یحیی کشع حال ان مه رو بگو آتش خود کردن بر دار کی اندوه گو عاشقان را نیست فرصت در فراقش صبح ذوق عشقت کرده ام دردل فزاید هیچ هیچ بهر ما نسنی بکش نور خوری کی ترجیع بده احداث بند پینه ده اور مجل بای انیر ی کشاند هر کسی هند به جو لک بت فعت را پست ربه تر مریخ مردمان را مرغ خو راند از فریبائی موج کلکونی که در با ساخت کوی یار را عاشق بیدل بیادش دیده خونبار داشت خیرابروی کجان و ناوک مزکان جود با غبان جور کل بر عاشقان شب نبود مرغ گلشن هم شکایت زجفای خار داشت قاتل درا نباشد تیغ و خنجر احتیاج کشته شمشیر باز ابرویش بیهوده نیست ناوک مزگان یارم مرزه خونخوار داشت پای برکل تا نهادند پایان رفت دیده دل خواب راحت را بچشم ماندی چون خیال وصل او عشاق را بیدار داشت مرغ دل را کی بود در قوت پر احتیاج ہمچو مجنون شد بدام زلف لیلی پای بند ہر کہ در عالم تمنای وصال یار داشت طوطیان هند را شیرین کارمون نزد دلبر ابدت خاموش بودن روز و شب پارسای از ان کجا باشدت که احتیاج مطلب دل را بریاضی کی توان اظهار داشت از نگاهم چشم پیرانش مر ا یعنی خمار انچنان مستانت کشن بونجا مد احتیاج حرف الثاء حرف الجیم نیست رخسار تو برا ر حضه از تربیه ج عاشقان را انتظار یار کی باشد عبث گر یبهای دیده خونبار کی باشد عبث جان فدا کردن براه دوستان بیهوده و ندرین ره زحمت بسیار کی باشد عبث سرخوشمادر می انگور دایم بود دست خوردن پیمانه سرشار کی باشد عبث بت پرستان را نشان بندگی باشد یقین ورنه اندر چشیمان ز نار کی باشد عبث خون عاشق ابروان یار میریزد بی این اثر در تیغ جوهردار کی باشد عبث ہر کہ را عشق است باید ترک مال و جان کند مرد عاشق پیشه را این کار کی باشد عبث ای مریاضی وصل گل روزی شود عشاق سرزنشهای جفای خار کی باشد عبث دلبران را وعده دیدار کی باشد عبث صبر عاشق بر جفای یارکی باشد عبث عارف و عامی گذر دارند در هر صبح و شام ره بسوی خانه خمار کی باشد عبث انچه بر اطراف دیدم یار در یک لحظه به نقش ترکیب قلم پر کار کی باشد عبث زاہد ا تحت محک جز مایه تدلیس نیست بر سر خرقه افکار کی باشد عبث ناوک ناز نگاه یار را دارم بدل داغم اندر سینه افکار کی باشد عبث مالیا آسوده ام از قیل و قال و های ہو دوریم از زمره اشرار کی باشد عبث ماه را ہر گز نمی افتد بخت به ج تشنه و صمیم بحشر حور جویم ای یاد ان بر سے کہ دارم بهر توهین ج خط کک را کنج بیر تکارم ج خسروانا نیست خطر گنجه سم با گدائی درش کوس تنهائی زنم تاج خسرو مرا با طبل و شمات ج خنده سر و را برید و کوراشنایا ج مردمان فورا ببرد کشور دلا را شنت و ج حاصل عمرم متاع د لبر سودا ور ج زاشفان را نخسه نبود فور بی ج قامت سدا بر که دید استان پر شده به نیست پر میزو بر مرو ر قنبر ج زلف پر چین مے رشک چنبران وعده وصل دیا محیا به و کابنصب را صید یا ر شاور بیت د بگر جنتاج