Page 403

نسخه فیض روحا صفحه ۳ کتاب غزلیات المسمى بفيض روحانى من کلام ریاضی بسم الله الرحمن الرحيم سحر کا ان شنیدم این ندا از عالم بالا که ای شرمنده عصیان چه داری آه و واویلا گناهت جمله بخشد مد ترک آه و زاری کن مرادت را روا کردند در دنیا و در عقبی رسیدی چون بمقصد دیگر از عصیان چه میسازی ز بحر دیدگان تا چند ریزی لولؤ لالا ز هجران تا بکی در بستر راحت بخوابی چو مجنون در شب یلدا بیاد طره لیلی هوای نفس را از سر فکندی شادمان بنشین که یابی برتر بیار این سپس در رتبه اعلی ز چشم مست خوبان مخدر یاران که از خوبی بگاه غمزه دلها میبرباید ز کس شیدا ریاضی را نباشد احتیاجی بر جهان یکسر ز استغنای طبع خوش بیان و همت والا سپاس و حمد خداوند قادر یکتا حکیم و خالق و پروردگار بیهمتا کنم ستایش پاک را شب و روز که اوست دادرس خلق عالی و ادنی ز وجه کش شده پیدا تمامی کرات بقدرتش شده موجود عرصه دنیا ز آفتاب جمالش دو عالمی روشن بلطف او شده جریان آب ز ابر عطا زنیستی همه هستی نموده او ظاهر ز بال پشه پدید آورد بسی عنقا بجهانیان بینم حسن و جمال او هویدا شیخم فتو داد بعا می و عاری از ریا سخت کشوده قید بر من از بندگان بما مراد شده بر پا مقام کبر و ریا تن بجایست پر از عدل و داد و نوشین لعل صد ستم فریب د نام او ا سلی بخاک در گذارد می حمود لب تسلیم که صد تعصب باشد بهم پسند دریں بیک پیاله می عشق شان دهی از کف که چهره لعل عیان است در دل بینا شده حلال نامی جھان بر جان و دلم ندارم کر چه د ر دست اند از یعد ا وا عجب که کار تو خون ریختن از ان شده یا را که مدتی تو بدوش طلب کرده ما را چو سحر دیدم خبر از چشم ترم نداره شکه از آب لعل تو دیده ما بیقارا بنای مقدم و قران نوجوانی اگر شد مسیحای بدرد عاشق نمی کند مدارا ز دست دل خون من بحر و بر میجو که شوق وصل تو دیوانه کرد ناگاه مجنوں شکر شکرت تا بون کام جوانی شنده مدت پنجاه و هم شد و رویدا سخت