Page 16

نسخه اول بيان الواقع صفحه نهم سرگذشت دویم بنده مؤلف بعد در و د با من اقصی از دبر اشجاعہ خوشان نوبت حرکة عریان شرقی شد بالهام خدا مشورت نمودم که ایا برای تحصیل مواجب و منصبی بطهران بروم یا اینکہ بہت مراجعت نمودہ بسہ املاک خود باشم جو اب مشورت شش هم آمد بهر حظہ یارانه مکان خود در بر حسب تکلیف اهل و اظهارات محبت آمیز امارت افغانستان بعد از پست یوم اقامت مشهد عازم هرات شدم سه نفر ابزاده و چها اسب داشتم در منزل اول کہ ہفت فرسنگی مشهد و قریہ حد بلاء بود در در کردیم از بسیاری اسبابها که قد رنعت های گوناگون آنهمی دانید خسته تا بجلا وطنی افتاده و محتاج ہمراہی میری برای تحصیل معاش مجاہدات بودم و با هم حکایت از روز کار میکردم خداوند خواست قدرت نمائی فرماید آن ایام آب قناه سعید آباد مسد و د شده عا نوار دارا ساکن آنجا متفرق بودند و چند نفری از مردمان زبان نفهم وحشی باقی مانده بود بجهت دوری مسافت قصد اقامه نماز نمودم تا از نماز فارغ شدم آفتاب غروب کرد جای حمام بود صرف شد بعد بفکر مال با و خورا که شب افتادیم هرچه جستجوی کردیم نقسمیم عاقبت راضی شدم بر اینکه نان و جو بگرین کوتمان و کاه بگرین چینه آن بگرین بپوشند اسبها کرسنه با پاه و آدمها بتوانند تخاک بگیرند قلعه نزدیکی بنود که امشب بفرستم خوراک بیاورند از دیگری سر خواب نهادم نا کا شخصی از وحشی های ساکن قلعه آمد آد محای مرا آواز کرد که ایا فرابن شما رفیق با سواد دارید گفتند اراب با باسواد آست چه بخواهید گفتند انه شخصی وفات یافته و قدری آرد جو د کوشت میش از خود داشته وصیت کرده آنها را کسی بدهیم که برای او قرآنی بخواند و ما هنوز گرد وفا فلز آنها را پخته حاضر داریم بندۂ مؤلف فوراً از جای بر خاسته او را طلبیدم و قرآن کوچکی که همراه داشتم حاضر کردم بدین شرط که از نان جو و انکوشت بآدمهای کارند و بدید بگرند قرآن بخوانم دیکند فرد دیگر دعوض انعام قدری کا ه تلاوت نمایم که اسب پاگتر نماند روستائی گفت قدری کا ه برای گوسفندان خود جمعی کرده ام دو من با سها میدم در ترضمان چین با یک کوشت میش بآد میکا شما خواهم داد بشرط انکه در جزر از قرآنهای بزرگ تلاوت نمائی مؤلف هر چه بخواستم باو حالی کنم که قرآن یکدست قسم است با دیگر آمر توافق عقل روستائی و خیالاتان شدم که کتاب بزر که تواریخ عظمیم مرزا از تا یقا مرحوم منیع الدوام کہ ہمراہ داشتم از جعبه آورم با و نشان دهم بلکہ عوض قرآن قبول کند آخر حاطر بشه روستائی قبول کرد اما گفت من همین جائی شینم تا دو جزء انامأ بخوانے بعد از حصه حق الزحمه برائیم مؤلف نا چا قبول کردم دو دمن میتیم نودم که ارگوان قرآن را بدست بگرینم با از یزد لا نخو میکند و اگر با همین کتاب بخوانم تاریخ نبی عباسیه صقویه بچی در و مردم بیچاره میخورد انیشم آن کتاب را دست گرفتم ولا در روشن پیش آورده چند سوره که از کلام الله با سوره مبارکه پس که از قرآن حفظ داشتم شروع خوانی نمودم و سطور و اوراق کتابا بخط بردم تا غنود روستا را خواب گرفت بعد فاتحه خوانده اول خواهش کا ه را نمودم میگفت فردا میدم ہنوز زحمت دومین کاری با سبها گرفتم و آدمم انکشم نان جو د آب کوشت حلال آن شب و خود حوابیم هیچ برخواست اول دو کانه بدر کاه یگانه جای آورده و بسی سجده نهادم که آهی شکر و سپاس دارم ہر نورا کہ تو انانی بر اینکہ اشخاص محترم را در بین و امامیه بلقمه نانی محتاج فرمائی پس بر امر تو و و عایم ہنچہ رضای تست خلاصه از سعید آباد عازم زریان شدیم مسافت پنج فرسنگ است یکروز هم انجا اطراق کردم که تلافی آن شب پیش در اید در فر سوار نز د ید او سفیار رگری و گزارشی خود خدمت مرحوم مستوفی میرزا محمد حسین معروض داشته که مالک مزرعه مزبور بود نوشته فرستادم و خود دو باد شاه شدم جناب مستوفی در خلاف محترم شان کہ با مؤلف نسبت داشته بعد از ان بقر بہ نذکورتد ار که حوض در باط و باغ و بار نمودند