Page 54

- ۲۰۷ - راساً از طرف هیچیک پادشاه افغانستان اداره نشده و طبعاً این اقدام با عکس العمل عمومی میرها و اهالی این منطقه مقابل میشود صواب نیست . اما امیر محمد اعظم خان که شخص مستبدالفکر بود دلائل او را نشنیده و فرمان موکد فرستاد که حتماً باید امراو را اطاعت و بطرف میمنه لشکر کشی نماید . همان بود که سردار عبدالرحمن خان مجبور شد بر خلاف صوابدید خویش محض به اطاعت امر امیر به آنطرف لشکر بکشد و بزودی میمنه را بمحاصره گرفت لیکن محاصره طول کشید و والی میمنه بهمدستی دیگر میران که باو پناه برده بردند ـ مقاومت شدید بخرج داد و اگرچه برای دادن خراج حاضر بود اما از تسلیم شهر انکار میورزید و سردار عبدالرحمن خان نمی پذیرفت . درین بین بود که امیر شیر علیخان از هرات عسکری فراهم کرده بسرکردگی محمد یعقوب خان جانب قندهار حرکت داد تا آن شهر را از تصرف محمد سرور خان بن امیر محمد اعظم خان خارج سازد . قوای محمد یعقوب خان بسرکردگی جنرال فراز مرزخان ابتداء محمد عزیز خان پسر دیگر امیر محمد اعظم خان و محمد عمر خان برادر او را در نزدیک آب هلمند شکست داده دستگیر و بهرات فرستادند که اول الذکر توقیف و محمد عمر خان از طرف امیر شیر علیخان بخشیده شد و سپس محمد یعقوب خان با عساکر خود به قندهار نزدیک شد و محمد سرور خان که شخص بی کفایت و عیاش بود بدون جنگ جانب غزنی فرار کرد . پس از اشغال قندهار بدست محمد یعقوبخان امیر شیر علیخان فی الجمله به کامیابی خود امیدوار گردیده به قندهار آمد و محمد ابراهیم خان پسر دیگر خویش را بهرات و میر افضل خان خسر خود را به فراه گذاشت و در قندهار نیز توقف ننموده جانب کابل روانه شد و محمد هاشم خان برادر دیگر خویش را به قندهار حکومت داد عساکر امیر شیر علیخان در ( گیچه مرسل) نزدیک غزنی رسیده بود که امیر محمد اعظم خان با قوای خویش بمقابله حاضر شد . امیر محمد اعظم خان که قبلا از شنیدن حرکت محمد یعقوب خان از هرات پریشان شده بود ـ به سردار عبدالرحمن خان نوشته بود که با نصف قوای خویش به محاصرهء میمنه ادامه داده نصف دیگر عساکر خود را تحت اثر محمد اسماعیل خان بن سردار محمد امین خان جانب کابل بفرستد . اما چون سردار عبدالرحمن خان درین وقت محاصره را تشدید بخشیده و از لحاظ ایجابات حربی مناسب نمیدانست محاصره را سست بسازد فرمان امیر را بی جواب گذاشت و زمانیکه قندهار سقوط کرد و امیر محمد اعظم خان فرمان ثانی و موکد فرستاد ـ در آن وقت چون میر محمد حسین خان والی میمنه طالب امان شده و ٤٠ هزار مثقال طلا را سالیانه به ذمه گرفته بود ( بشرطیکه به میران پناه گزین نیز امان داده شود) سردار عبدالرحمن خان این پیشنهاد را قبول کرد تا فوری برای امداد امیر محمد اعظم خان فارغ شده بتواند و والی موصوف را بار دیگر از طرف خود به حکومت میمنه برقرار ساخت و خود بعجله جانب تخته پل حرکت و محمد اسماعیل خان را با نصف قوای خویش بطرف کابل اعزام داشت.