Page 465

(٤٢٠) رفت ومار اهمه بیجاره ودرمانده بماند من ندانم که چه درمان کنم این راوچه چار آه ودردا ودریغا که چومحمود ملك همچوهرخاری درزیرزمین ریزد خوار آه ودردا که بیکباره تهی بینم از او کاخ محمودی و آن خانه پر نقش و نگار آه ودردا که کنون قیصررومی بدهد از تکاپوی بر آوردن بر ج ودیوار آه ودردا که کنون قرسطیان شاد شوند ایمنی یابند از سنگ پرا گنده ودار وای ودردا که کنون برهمنان همه هند جای سازند بتان رادگر از نوبه بهار میر ما خفته بخاك اندر وما از بر خاك این چه روزاست بدین زاری یارب زنهار میرمی خورده مگردی و بخفته است امروز دیر بر خاست مگر رنج رسیدش زخمار دهل و کوس هما نا که همی زان نزنند تا بخسید خو ش و کمتر بودش بردل بار ای امیر همه میران و شهنشه جهان خیزواز حجر مبرون آی که خفتی بسیار خیزشاها که جهان پرشغب وشورشد است شوربشنان وشب و روز بشادی بگذرار خیزشاها که بقنوج سپه کرد شد است روی آسونه وبرتارك شان آتش بار