Page 337

(۳۰۰) چونام آن نگار آمد بگوشم فروباریدم از چشم آب احمر فراقم صورتی شد پیشم اندر خیالی دیدمش مکروه و منکر بترسیدم که ناگاهان کنارم تهی گرداند از بستان عنبر چو از من بگسلد کی بینمش باز کی آید این گذشته رنج را بر فرو بارید زابروید گانم بر آن خورشید کش بالا صنوبر همی بگریستم تاز آب چشمم چوروی یار من شد روی کشور چو روی یار من شد دهر گویی همی عارض بشوید بآب کوثر بپوشید . لباس سرخ دیدی بیفکند. لباس سیاه آذر کل اندر بوستان بشکفیده بسان کلبتان باغ بربر توگویی هر یکی حور بهشتیست بدست هر يك از یقوت مجمر بصد گونه نگار آراسته باغ بنقش و شی و نقش مسطر بشاخ میرها مانند بخوبی گشاده بر همه آزاد گان در سحر گاهان که باد نبرم جنبد بجنباند درخت سرخ واصفر توپنداری که از گردون ستاره همی ببارید بر دیبای اخضر نگار اندر نگار ولون درلون هزاران درشد. پیکر به پیکر بزیر دیده سبز اندر اينك ترنج سبز و زرد زیبا و بشگر یکی چون حقه یی از زر غنچه است یکی چون بیضه یی بيض ز عنبر درخت سبز تا زه شام و شبگیر که ماه از بر همی تابد برابر درفش میر بوسید است گویی فروزان بر سرش بر تاج کوهر شب سیاه بدان زلفکان تو ماند سپید روز بپا کی رخا ن تو ما ند عقیق راچو بسایندنيك سوده گران گر آبدار بود با لبا ن تو ما ند ببوستان ملو كان هزار گشتم بیش گل شگفته برخسا ر کان تو ماند