Page 336

(٣٠٠) نیایش همی کرد خورشید را چنان چو نگه بد راه جمشید را ز روز گذشته شب نامدار همی جست آموز ش کرد گار قصیده در مدح ابو المظفر چغانی : پر یچهر ه بتی عیار و دلبر نگاری سر وقد و ما ه منظر سیه چشمی که تا رویش بدیدم سرشکم خون شد ست وبر مشجر اگر نه دل همی خواهی سپردن بدان مژگان زهر آلود منگر و گر نه بربلا خواهی گذشتن بر آتش بگذر و بر درش مگذر بسان آتش تیز است عشقش چنان چون دورخش همرنگ آذر بسان سر و سیمینست قدش و لیکن بر سرش ماه منو ر فریش آن روی زیبا رنگ چینی که اشک آرد بر و گلبرگ تر بر فریش آن لب که تا ایدر نیامد ز خلد آیین بوسه نامدا بدر از آن شکر لبانست اینکه دایم گدازانم چو اندر آب شکر از آن لاغر میانست اینکە عشقم چنین فربی شد ست و صبر لاغر بچهر ه یوسف د یگر و لیکن بهجرانش منم یعقوب دیگر اگر بتگر چنو پیکر نگا ر د مر یزاد آن خجسته دست بتگر واگر آزر چنو دانت کردن درود از جا ن من برجان آذر صنو بر دیدم و هر گز ندیدم در خت سیم کش بر سر صنو بر مرا گوید زچندین شعر شاهان و چند ین عاشقا نه شعر د لبر کم از شعری که سوی ما فرستی نه ام اندر خو ر گفتار وزدر مگر خود شعر بر من بر نزیبد مگر خود نیستم ای دوست درخور چرا ننویسم با ری مدیحی ز میر نامداران شاه مهتر بمن ده تا بداو م یاد گاری بپردهٔ چشم بنویسم بعنبر بحلقهٔ ز لفک خویشش ببند م چو تعویذی فرو آویزم ازبر