Page 328

(۲۹۲) سخن کا ندر و سود نه جز زیان نباید که رانده شود بر زبان شنیدم که باشد زبان سخن چو الماس بران و تیغ کهن سخن بی گنه منبر و دار را ز سوراخ بیرون کشد مار را سخن زهر و پادزهر و گرمست و سرد سخن تلخ و شیرین و در مان و درد سخن کز دهان نامها یون جهد چو ماریست کز خانه بیرون جهد نگه دار خود را ازو چون سزد که از دیمك تر راسبك تر گزد *** بدشمن برت استواری مباد که دشمن درختی است تلخ از نهاد درختی که تلخش بود گو هرا اگر چرب و شرین دهی مر ورا همان میوهٔ تلخت آرد پدید از و چرب و شرین نخواهی مزید ز دشمن گر ایدونكه یابی شکر گمان بر که زهر ست هرگز مخور *** از قطعات پراگندهٔ منسوب به بوشکور : از دور بدیدار تو اندر ننگر ستم مجروح شد آن چهرهٔ پر حسن ملاحت از غمزه تو خسته شد آزرده دل من وین حلم قضا نیست جراحت به جراحت *** جان را سه گفت هر کس وزی من یکیست جان ورجان کسست باز چه بر سر نهد روان جان و روان یکیست بنزدیك فیلسوف ورچه زراه دو آید روان و جان معروفی بلخی اسمش محمد بن حسن و کنیه اش ابو عبد الله متخلص به معروفی از شعرای دورهٔ ابو الفوارس ، امیر رشید عبدالملك بن نوح (٣٤٣- ٣٥٠) بوده و او را مدح گفته . از زندگانی او اطلاع درستی در دست نیست. تغزلات غنائی دل انگیز سروده . اينك نمونه كلام او :