Page 327

(۲۹۱) دوزخی کیشی بهشتی روی وقد سلسله جعدی بنفشه عارضی لب چنان کز خامه نقاش چین گر ببخشد حسن خود بر زنگیان بیغی آن تارك ابر يشمين از فرو سو گنج و از بر سو بهشت آهو چشمی حلقه زلفی لاله خد کشی سیاوش اندوو پرو یز جد بر چکد از سیم بر شنگرف مد ترک را بيشك ز رنگ آيد حسد بسته بر تارك زا بريشم عقد سوزنی سیمین میان هر دو حد بوشکور بلخی از شعرای متفکر این دوره است . اسم او را هیچ کدام از تذکره نگاران ثبت نکرده اند اما کنیه او را باتفاق بوشکور نوشته اند. مولد او مسلماً بلخ است همه او را بدان شهر نسبت داده اند. بوشکور منظومات خود را بیشتر در قالب مثنوی پرداخته و در بحور مختلف سخن گفته . از ساخته های او یکی آفرین نامه است که ظاهراً به سال ۳۳۳ شروع و در سال ٣٣٦ تمام کرده بعضی ابیات پراگنده را که معلوم میشود جزیی از قطعات و قصاید است ؛ باو نسبت میدهند . از مثنوی آفرین نامه ابیات زیر اختیار می شود، طرز فکر آن گوینده حکیم مشرب از لابلای آن آشکار است : خرد مند گوید خرد پادشاست خرد را تن آدمی لشکر است کسی کو بدا نیش برد روز گار جهان را بدانش توان یافتن که بر خاص و بر عام فرما نر واست همه شهوت و آرزو چاکر است نه او بازماند نه آموزگار بدانش توان رشتن و بافتن *** سخن گرچه باشد گرانمایه تر سخن كز دهان بزرگان رود نگین بدخشی برانگشتری از انگشت شاهان سفالین نگین فرومایه گردد ز کم پایه تر چو نیکی بود داستانی بود ز کمتر بـأمتر خرد مشتری بدخشانی آید بچشم کهین