Page 91

(۷۱) يا بروی سبزۀ بنشسته پرخواب و خمار نوش سازی با هزاران شوق چای هیل دار بعد از ان گیری قلم با پاره کاغذ از کنار از برای آن چنین و سفی نویسی آشکار سبزه روئيدهء از باغ رضوان است چای گرنمی شد کفر میگفتم که ایمان است چای بر تو لازم بهر بهبود و طن خدمت کنی سخت بر بندی کمر چون دیگران همت کنی از تمام یاوه گوئیهای خود نفرت کنی نی که برها روز وشب فقر بر این صنعت کنی موشگافیها در ان اندام زیبا کرده ام تا کمر را از میان موی پیدا کرده ام هوش اگر داری تن افگار خودرا چاره کن پاره گیهای لب بینزار خود را چاره کن چاک های کهنه و ابزار خود را چاره کن مرد اگر هستی دل بیمار خود را چاره کن چاره داری بخود بیچاره بودن تا بکی تنبلی وسستی وبیکاره بودن تا بکی تا بمردن گر تو وصف روی بنویسی چه سود یا زچشم و مژه وابروی بنویسی چه سود یاز زلف و کاکل و گیسوی بنویسی چه سود یا زیوزو گردن و از موی بنویسی چه سود نی بجسم مردۀ ات این وصفها جان میدهد نی برایت آب و نی پوشاك و نی نان میدهد