Page 69

(٥٧) کا فرش خواندی اسیر اهرمندت کرده است هندویش گفتی هر ید بر همندت کرده است روز محشر گر خدا پرسد ز اعمال تو باز زلف و کاکل را تو خواهی کرد در انجا دراز دفتر اعمال خود را پر ز خال و مو مکن پشت رویش را سیه از کا کل و گیسو مکن تعداد ( متن و اطراف وحوا شی اش پر از ابر و مکن یا ور قها یش سواد بر گس جادو مکن با کرام الکاتبین این بار را هر گز منه بهر حفظ این نگنها را هیچ با اوشان مده گاه میگوئی که فرق یا ر من خط سحر گاه میگوئی که است از برق هم رخشنده تر گاه راه ظلمتش میخوانی ای بر گشته سر خویش را تا چند میسازی تو خوار و در بدر فکر ا گر داری زنا رینگیء گورستان تو بس از هیا هوی قیا مت وز تف نیران تو بس قامتش را میدهی تشبیه با نخل و نهال میزنی گاهی بشاخ سرو او از شوق بال مانندۀ از حیرت شمشاد او اندر و بال وقت را مصروف تاکی میکنی بر خط وخال از نماز و روزه وحج و مفادا و بگو راز نعماتی و طر زا جتهاد او بگو