Page 106

(۱۰۱) سخن کاندر و سود نه جز زیان نباید که راند . شو د بر زبان شنیدم که باشد زبان سخن چو الماس بر ان و تیغ کهن سخن بشکند منبر و دار را ز سوراخ بیرون کشد ما ر را سخن زهر و پازهر و گرمست و سرد سخن تلخ و شیرین و در مان و درد سخن کز دهان نا هما یون جهد چو ماریست کز خانه بیرون جهد نگه دار خود را ازو چون سزد که نزديك تتر اسبك تبز گزد *** بدشمن برت استواری مباد که دشمن درختی است تلخ از نهاد درختی که تلخش بود گوهر ! اگر چرب و شرین دهی مر ورا هما ن میوه تلخت آرد پدید ازو چرب و شرین نخواهی مزید ز دشمن گرایدونكه يابی شکر گمان بر که زهر ست هر گز مخور *** از قطعات پرا گنده منسوب به بوشکور: از دور بد يدار تو اند ر نگر ستم مجروح شد آن چهره پر حسن ملاحت از غمزه تو خسته شد آزرد. دل من زین حلم قضا نیست جراحت به جراحت *** جان را سه گفت هر کس وزی من یکیست جان و ر جایه کست با ز چه بر سر نهد روان جان و روان یکیست بنزديك فيلسوف و ر چه ز راه دو آمد روان و جان معروفی بلخی اسمش محمد بن حسن و کنیه اش ابو عبد الله متخلص به معروفی از شعرای دوره ابو الفوارس امیر رشید عبدالملک بن نوح (٣٤٣-٣٥٠) بوده و او را مدح گفته، از زندگانی او اطلاع درستی در دست نیست، تغزلات غدائی دل انگیز سروده . اينك نمونه کلام او :