Page 103

(۹۸) مرا بجان تو سوگند و صعب سوگندی که هرگز از تو نگردم نه بشنوم پندی دهند پندم من هیچ پند نپذیرم چه پند سود ندارد بجای سوگندی شنیده ام که بهشت آنکسی تواند یافت که آرزو برساند بآرزو مندی هزار کبک ندارد دلیلی شاهین هزار بنده ندارد دل خداوندی ترا اگر ملک چینیان بدیدی روی نماز بردی و دینار بر پراکندی ترا اگر ملک هندوان بدیدی موی سجود کردی و بتخانه هاش برکندی بمنجنیق عذاب اندرم چو ابراهیم بآتش حسرتم فکند خواهندی ترا سلامت بادای گل بهار و بهشت که سوی قبله رویت نماز خواهندی رابعه بلخی اولین بانوی سخن سرادر ادب دری است که شهرت آفاقی دارد، در سرودن اشعار نغز و لطیف نسبت به بسا از مردان روزگار پیشی جسته کلامش در حد اعتدال وخالی از هر گونه حشو وزاید است. تشبیهات عالی و نزدیک بفهم دارد شاعره ما غنچه های معنی را با به کار بستن گلبرگ های تر و تازه لفظ چنان آراسته که خواننده را مست ومدهوش می سازد . جامی در نفحات الانس خویش با ستناد ابوسعید ابوالخیر اورا اززنان زاهد وصوفی خوانده میگوید «دختر کعب عاشق بود بر غلامی اما عشق او از قبیل عشق های مجازی نبود » (ص 564) گویند رابعه قزداری بلخی در ادب عرب نیز چیره بود وشعر میسرود ه. اینک چند شعر نغز اورابرای نمایاندن قوت کلامش درینجا اختیار میکنیم: فشاند از سوسن و گل سیم وزر باد زهی بادی که رحمت باد بر باد بداد از نقش آزر صد نشان آب نمود از سحر مانی صد اثر باد مثال چشم آدم شد مگر ابر دلیل لطف عیسی شد مگر باد که در باریذ هر دم در چمن ابر که جان افزود خوش خوش در شجر باد اگر دیوانه ابر آمد چرایس کند عرضه صبوحی جام زر باد گل خوشبوی ترسم آورد رنگ از این غماز صبح پرده در باد برای چشم هر نا اهل گویی عروس باغ راشد جلوه گر باد