Page 29

چنگ ببیک شصت دو تیر می افگند و هر دو تیر او خطا نمیشد ودو هزار درخت غزنر جای تیر اودر درختی زیارنگاه مردم شده بود . بدین طریق ملکان شنسبا نیه با میان که لقب سلطان هم ا حراز کردند از فخرا لدین تا جلال الدین سام از حوالی ٥٤٣ تا ٦١٢ در با میان سلطنت کردند وطور یکه بیشتر دیدیم بامیان در عصر ایشان یا پخت سلطنت بزرگ ومر کز يك قدرت سیاسی بسیار مهمی شده بود که احاطه قلمرو نفوذ پاد شاهان آن یکطرف تا حدود کشمیر وجانب دیگر تا دورترین دره های بدخشان انبساط یافته بودو بلخ و چغانیان ووخش و غرجستان جز و آن بود و کلمه تخا رستان باو سیع ترین مفهوم جغرا فیائی خود برای آن خور دی میکرد. در حقیقت غزنه وفیرز کوه وبامیان سه مر کز نقل سه کانون فرهنگ وسه پایتخت پادشاهان نیر و مند ومقتدری بودر کوهستانات وسط افغا نستان که شهرت دو نقطه اولی بیشتر نظر مورخان را جلب کرده و با میان را علی ا لعموم شکل فرعی داده اند. این وضع در دورۀ جلال غزنه وفیروز کوه صدق میکند و لی بعد از ینکه غزنه وفیروز کوه عروج خود را می پیما یند نوبت بامیان میرسد و عصر سلطنت چهار سلطان شنسبا نی دوره شکوه تاریخ عصر اسلامی بامیان است که مقابلتاً غزنه و فیروز کو ه شکل فر عی پید ا میکنند . ملکان یا سلا طین شنسبانی بامیان بعد از يك قرن سلطنت آخر ا ز دست خوارز مشاهیان منقرض میشوندوطوریکه پیشترذکر رفت محمد خوارزمشاه ملک شنسبا نی جلال الدین سام را شهید میکند و با افتادن تخارستان به دست خوا ر زمشاهیان بامیان هم جز و قلمرو ایشان میشود وجلاالدین خوارزمشاه معروف به جلال الدین منکبرنی با میان را مر کز حکمر مائی خویش قرار میدهد واین وضع ادامه دارد تا اینکه فتنه وطوفان چنگیزی فرامیرسد. طبقات نا صری جزء چهارم تحت عنوان: « حدیث گذ شتن لشکر چنگیز خان بر جیحون بطرف خراسان» می نویسد: (١٨)