Page 15

(۱۰) شد چنین شیخی گدای کو بکو عشق آمد لا ابالی اتقوا عشق جوشد بحر را مانند دیگ عشق ساید کوه را مانند ریگ عشق بشکافد فلک را صد شکاف عشق لرزاند زمین را از گزاف با محمد بود عشق پاک جفت بهر عشق او را خدا لولاک گفت منتهی در عشق او چون بود فرد پس مر او را زانبیا تخصیص کرد گر نبودی بهر عشق پاکرا کی وجودی داد می افلاک را من بدان افراشتم چرخ سنی تا علو عشق را فهمی کنی خاک را من خوار کردم یکسری تا ز دل عاشقان بوئی بری باتو گویند این جبال راسبات وصف حال عاشقان اندر ثبات عشق غیرت کرد و خود را در کشید شد چنین خورشید زایشان ناپدید فهم کن موقوف این گفتن مباش سینه های عاشقان کمتر خراش صدق عاشق بر جمادی می تند چه عجب گر بر دل دانا زند اندران جز عشق یزدان کار نیست جز خیال وصل او در یار نیست خانه را من روفتم از نيك و بد خانه ام پر گشت از عشق احد همین توکل کن ملرزان باودست رزق تو بر تو ز تو عاشق تر است عاشق است و می پزد او مول مول کو ز بی صبری تند اندای فضول گر ترا صبری بدی رزق آمدی خویش را چون عاشقان پر نوزدی دایما بر عاشقان کوی جان عارفان ولا ابالی شاعران بادة ما عشق است و نقل ما ذکر وحدت چون ملائک برسما عاشق او لولیان کوی راز محرمش شوریده حالان نیاز مثنوی دارالعیار عاشقیست باده اش صافی و سکرش مطلقیست ای حسام وقاطع ضرغام عشق مست عشقی نوش بادت جام عشق آن دلی کو عاشق مالست و جاه با زبون این گل و آب سیاه عاشقان از درد زان نالیده اند که نظر تا جایگه مالیده اند