Page 152

(۱۲۷) و سعادت خانواده این بوده که پیوند ازدواج آنها به اساس عشق استوار بود . آریائی همان طوریکه شیدای مناظر زیبای طبیعت بوده و توصیف ماه و خورشید وستاره وشفق از خلال سرود های آنها جسته جسته معلوم میشود و در امور زندگانی همیشه طرف زیبا و مقبول آنرا نگاه میکرد در انتخاب همسر و رفیقه حیات جز راه عشق طریق دیگری نمی پیمود . آریائی ها در عصر و یدی مانند قبایل چادر نشین امروز بکمال آزادی آزادگی حیات نیمه دهقانی و مالداری خود را در مراتع سرسبز و دا منه های خرم کوها بسر می بردند. زن هاو دوشیزگان جوان در کشت زار ها ودامنه های کوها و درمیله ها و مجامع عمومی مخصوصاً در «سامانه» که یکنوع میله عمومی بود با جوانان در تماس بودند و به آزادی همسر خود را انتخاب میتوانستند . بیشتر در مبحث خانواده ذکر نمودیم که دختر جوان عامل مسرت خانواده بشمار میرفت اینجا علاوه میکنیم که جوانان آریائی بصورت عمومی دختران را خیلی دوست داشتند وتنها صدای آنها کافی بود که تارهای قلب حساس بسیاری را به تکان آرد چنانچه در یکی از سرودها منجمله ذ کر است : « جوانان صدای دخترجوان را بقدری دوست دارند که رب النوع ستایش خودرا از زبان بشر بشنود» این جمله کوتاه يك عالم عشق است و به اندازهٔ مقام دختر جوان را در جامعهٔ آریائی بلندنشان میدهد که از ان برتر تصور نمیشود. عشق اگرچه يك کلمه است و يك مفهوم دارد وعروسی آریائی براساس آن گذاشته شده است معذالك چون دل آریائی منبع احساسات لطیفه و تمام حواس او محکو م نوای حسن بود هر چه داماد و عروس جوان وزیبا می بودند مراسم عروسی آنها در عالم معنویات به پیشگاه ارباب انواع به مرا تب بلند مسرت تلقی می شد چنانچه جمله ئی از خود سرود ها شاهد این قول است :