Page 205

(۱۸۱) بلب جان رسید پدر ماند گی با حسان من یافتی زندگی نبودی گرت لطف من در نهان تو کی زنده میبودی اندر جهان نیم طفل کین خویش تو مانیم منت نيك دانم تو هم دانیم بیاد آر جنگ نخستینه بار که کردیم در کشور قندهار بمیدان چه مردانگی کرده اید چه شربت زشمشیر ما خورده اید ازان در گذشته نداری خبر امیرم چه کرده است با داکتر (۱) ز چل نامداران تو با چل هزار چگو نه بر آورد تنها دمار ابا شد زنی دیده یار فرنگ که نوحه ندارد از ان روز تنگ وزان پس چو با مردم این دیار بمیدان مقابل شدی چند بار ندیدی که تا چون بدشت نبرد بر آورده اند از سپاه تو گرد چگونه ببرنی سر انداختند چها با تو و لشکر ت ساختند کنون چو زندانیان در حصار نه برهیچ دخلی نه با ملك كار چه آمدز دست تو ولشکرت که آید کند لشکر دیگرت بگو در کجا جز به نیرنگ ورنگ گرفتی دیاری بمردی و جنگ چه لافی چه خیز د زلاف تهی بکن زانان نام مردی نهی شکسته است پیمان تو سر بسر نمی بینمش از درستی اثر گرفتی بسوگند و پیمان امیر بهند وستان برده کردی اسیر چه اندوه وغم که ان بپردی رسید چه آزار ها کا و نه آنجا کشید ازین به چه باشد درستی دگر غرض یکطرف نه بخوبی نگر بران آردم خشم کز زشت ونيك همه ماجرا باز گویم وليك هنوز از حیا پیش دارم حجاب هنوزت دهن بسته گویم جواب بدینسان چو تیغ خود آن پیلتن شدی دم بدم تیز تر در سخن عمو زاده از پس به پشتو زبان فغان زد که ای خان جا دو بیان سخن مختصر کن که ترکان سوار (۰) برون آمدند از میان حصار (۱) ۔ تصحیح خ : کرانها که بودند با چل هزار (۲) ۔ تركان سوار مطلب از ابدالیان است .