Page 172

( ۱۷۳ ) بيك لحظه ازغله در غله دان خدا کردچون خوان نعمت فراخ همیگفت با خویش بهرا م بوم دودام را هم ز یغمای او که پر گشت زان هوش واخانه نیز شده میده انبا ر ها آ نچنا ن تهی خانه کی ز گندم نماند ترا کُت بهر طبع کر ده اثر زجوش طرب عماش گردید دال نخود سردمهری ز دوران ربود چنان فحلش جوش زد درجهان چنان پر نمك کوی و بازار شد مگس شهد چندان ببغداد برد بدانگونه شد سیل روغن روان فروزان شد از آب دریا چرا غ ببین گر دش گنبد تیز گرد بیا ساقی از چای شیر ی ا یا غ درنگی مکن جای تاخیر نیست که ارغاون غله دان فر نک بگویم که شمس سر افراز مر د نما ندند يكدا نه اند ر میان چنان شدوفورش بهر کوی و کاخ که صد شکر زان سپاهی است کرم نماند از کسی طعنه آ ر د کو شده خانه مو ر پر دا نـه نیز که مریخ پخته ز خور شید نــان نشستنگه بهر مر د م نما ند ز بیم نفخ جو نمیخو ر د خر ز شادی برقص آمده پیره زا ل که پیر فلك نو جو ا نی فز و د که شد خیره چشمش بزال جهان کزان مر د کا لی نمکا ر شد که آب عسل ماهی از دجله خورد که مه را بروﻏﻦ در ا فتاد نان بدست از زمین لاله خالی زداغ فراهم که آورد و قسمت که کرد لبا لب بده تا شوم ترد ما غ بده تلخ گر مسکه و شیر نیست قوی دلشدم با ز کر د م بجنگ دگر بــار بالاتپه جنگی چه کرد پادشاه ساختن خوانین کابـل محمد ز ما ن خـــان را وجنگ ﻩ کردن لا تپه جنگی با او (۱) نباشد گر از آسمان یا و ر ی چه خیزد زمردی وزور آ و ر ی (۱) - در نسخه دچنین عنوان داده شده ، « در بیان مصاف نمودن سردار شمس الدین خان برادر زاده عینی امیر دوست محمدخان بالاتپه جنگی ومنهزم شدن لشکر فرنگی وحاکم نمودن محمدزمان را مردم کابل »