Page 171

( ۱۰۲ ) محمد زمان خان فرخ سیر (۱) بگفت ای بزر گان والا گهر بجز گز زند بیر از زور دست در غله دان نیست آسان شکست که امکان فتحش به بازوی زور بود سنگ سفتن بمژگان مور که در سنگ بسته است و گز رآهن است نشسته دران لشکر دشمن است تفنگ از درونش فرنگی زند برون توپ ها لاتپه چنگی زند ز دیوانگی گرد او گشتن است بشمشیر خود خویشتن کشتن است بجنگ آوری فتح او کار کس نباشد مگر کار نقب است و بس چو این نکته گفت آنجوان بخت پیر شد اندر دل هر کسی جای گیر درین حرفه در مردم کابلی یکی بود مشهور نامش علی بجستند و گفتندش ای تیز دست بباید کمر همچو فرهاد بست زنی همچو نقبی که از غله دان بیفتد یکی کوشه ز ین گوان بشرطیکه این کار تا وقت چاشت کنی تابه پشین نخواهی گذاشت جوان مرد نقاب فر هاد فن گرفتنه بکف تیشه کوه کن چنان کند پر پیچ نقبی شگفت که تعلیم از وموش زيرك رفت باندازه دانش و رای خویش رسانید تا چاشت برجای خویش چو باروت گسترده کرد اد داغ ز آتش بیفتاد خاکش بر اغ چنان آسمان گیر گشته دخان که شد اشك از چشم انجم روان بخار ش بر آمد بچرخ و قمر گرفتار گشته بدوران سر زمین را بدانگونه شد چاك چاك که بر چرخ هفتم بیفتاد خاك تو گفتی ز دوزخ کشادند در بپاداش اعمال اهل سقر بسنگش سپر گر نگشتی دخان شسته شدی شیشه آسمان رقیبان دژ را نماند از نهیب تمیز گریبان و دامان و جیب هزیمت غنیمت ترا نگاشتند غنیمت بنید خواه بگذاشتند همه اهل کابل زمین تاختند در و دست یغما بینداختند (۱) مطلب از نواب محمد زمان خان نواسه پاینده خان است .