Page 260

صفحه ( ) « ارمغان بیمنه » عجب کاریکه مه ازی مدیر صاحب خود دیدم نزدیک است ای مرد که مفلوک را د سر خود بشانه از روزیکه ای تاسیس آمده هر روز برای خاطر او به مجلس برای نان خوردن نمیره، خوب اس خدا کنه که د عمر هم نروه که شکم ما هم کفی شان چرب باشه . بعضاً بدست مه به خانیش گوشت، آرد، چوب وغیره چیزهاروان میکنه، نمیدانم چه مقصد داره، اگر بگویم که مدیر ما کدام فعل بد داره آن هم خو نیس، هر وقت که داخل دفتر میشم گپ از لالا واولاد ها وشفاخانه اس،ممکن چیزی خرشا میشی‌شان میشه(بعد ازلحظۀ سکوت)مه خو والله حیران به ایستم که ای مدیرچرا انقدر پیسی‌خوده‌سرای مرد که مفلوک خرچ میکنه چه‌مدعا داره، باش آخر معلوم میشه، که گپ چیس (درین وقت دروازه باز شده وقاسم وارد اطاق میشود، بکس خودرا به روی‌میز گذاشته واز خانه سامان آب میخواهد وقتیکه اواز اطاق خارج میشود ، عتیق هم وارد صحنه شده وپس از تعارف معموله هر دو به میز های کار خویش مینشینند و بکار مصروف میشوند . پس از ورود چند نفر کاتب‌وسر کاتب که کاغذ های خویش را به امضا میرسانند، رؤفخان که از زمرۀ رفقای همان صحنۀ اول بیبا شد وارد شده و پس از احوال پرسی مینشینند ) عتیق : خوش آمدید، چه حال دارید به چه مصروف میباشید ؟ رؤفخان : خوب است صاحب شکر میگذرد . شما را زحمت دادم دوسه روز است مکتوبی راجع به طلب من بالای وزارت شما خدمت تان رسیده غیرازینکه از شما دیدن نموده باشم برای اجرای آن هم حضورتان مشرف شدم. عتیق : (بعدازيك خندۀ ملیح ) آره خوب شد بیادم دادید . روزگذشته امر دادم تایول مذکور را بشما برات بنویسند، خوب شد که تشریف آوردید والله از دیدن تان بسیار خوش شدم زیرا من رفقای برادر خود را بسیار دوست دارم . اینه قاسم خان هم با من همکار شده اند. رؤفخان : (در حالیکه با قاسم چشم به چشم شده ومیلر ز د ) تشکر ازین حسن نظر ولطف شما، خدا هیچو جوانان با حس وعاطفه را در مملکت مازیاد کند. درین حین دروازه باز و خانه سامان وارد صحنه شده میگوید : – صاحب رشید جان و نجیب جان با لالۀ خود آمده، گفتم بروید داخل شو، به گفته دی تو برو از کاکایم اجازه بیگر اگر مارا قبول کنند داخل اطاق کا ر شان میشوم . عتیق : خوب، بگوئید بفرمایند، خیالم از راه شفاخانه اینجا آمده باشند