Page 259

( ) ار مغان مینه با هم دیده و چشمان شان زير می افتد ). عتیق : اوه مدیر صا حب ، جای بسیار خوشی است که قا سم خان شا مل کار شد ، اینه حا لا شیرینی را از خودت با ید گرفت . لطيف : چطور شد ؟ در مجلس فیصله شده تا حال بشما خبر نه ا ده اند؟ عتیق : فیصله ر سید ا ما ؟ لطیف : یعنی چه ؟ عتیق : گفتم شیر ینی با لای شما طلب شد و شیر ینی من هم ا ین است که بعد از دو ماه ا صل معا ش به قا سم خان داده شو د . فهمید ی ! لطیف : خو ب بسیار تشکر از ین حسن عقید ه شما نسبت به یکی از ر فقای ما ، آفرین خو ب چا لاك خو هستی ، میخوا هی باین بها نه ها خود ه تیر کنی ؟ بهار ا ست ، د عو تی را که گفته همه ر فقاً ا نتظار دار ند ، همه میگویند ا ین د عو ت با ید د ر با غ د ا ده شو د . عتیق : بگذا رید از باغ یا دی نکنید ، پا ور کنید از و قتیکه لا لا یم خود را در با غ به چا قوز د ه هر و قت که نام دعوت و میله را د ر با غ میشنو م مو ها بر بد نم ر ا ست میشو د . ا ینه د ر همین شب ها يك شب را ا نتخا ب کنید و بر ای تان خلیفه قا سم ر ا نیز میخو ا هم . لطیف : خوب باز درین خصو ص گپ میز نیم، حالا چه میکنی نان حا ضر است برویم. عتیق : برای چند روز مرا از ین دعوت عفو بفر مائید، زیرا باید به اد اره باشم. لطیف : سبب چیست ؟ عتیق : خیر بد و ن سبب ، د اسم همین طو ر خو ا سته ا گر نا ن با ما نو ش جا ن میکنید بفر ما ئید . لطیف : خوب اگر از شمابر مان کر د نه عرض میشود.اجازه بفرمائید رفقا انتظار دا ر ند.(بر خوا سته از در خا ر ج میشود) پرده می افتد پر دۀ دو م اشخا ص- عتیق ، قا سم ، رؤ ف خان، رشید (پسر اشرف) انیسه(د ختر اشر ف) قر با ن ، خا نه سا ما ن . دکو ر - صحنه قبل پر ده با لا میشو د . خانه سامان :(صبح است ، د ر حا لیکه میز ها ر ا پا ك میکند با خو د می گو ید )