Page 90

۸۵ تا چند بو د بر خشک کشتی امید دل دریا شده چشم ما زان لعل در ر بارش حلقه است جهان بر دل یا رب تو نگین ده این حلقه دل را زان یاقوت جگر خورش آخر نفسی باید زان در و غمش چون نای جان را نفسی آخر در حسرت دیدارش زین یک نفسی زنده این است که می شاید هم مطلع و هم مقطع در نامه و اخبارش بگذاشت مرا ناگه ایدل تو نه بگذارش بر گرد غمش بر من یا رب تو نگهدارش وله ایضا فی النعت جانان شکن زلفت دلبست جهان آمد یاقوت لب لعلت در قیمت کان آمد گفتم شکری زان لب دندان مرا باشد آن پسته دهان گفتم هرچش بضیا آمد خورشید رخ خوبش در سایه زلفت تا ابروشه بچشم خوننا به چکان آمد زان ناوک مژگانش تیر مژه خوردم دریاب مرا دریاب کان زخم گران آمد غزل ایدل تو کیستی که غم آن صنم خوری یا لاف عشق وی زنی و نام من بری این بس نباشدت که چو باد صبا برو از بوی مشک زلفش تو روح پروری این بس نباشدت که چگوئی ز هجراو دولت همی فروشی و محنت همی بری رباعی یک روز بهی کن همه بد نتوان کرد کس را ببدی مطیع خود نتوان کرد بہر بدی بدی مدو نتوان کرد این بی ادبی تا با بد نتوان کرد سجعا و نداز قصبات لهو گر است که در بین برک راجا دوروک میباشد- اصل کتاب او بقرار نوشته صاحب کشف الظنون موسوم به عین المعانی فی تفسیر سبع المثانی و انسان