Page 115

۱۱۰ ابوالحسن لوگری از جمله شعرا عهد سامانیان و در قرن چهارم هجری زندگانی داشته - صاحب لب الالباب می نگارد که ابوالحسن علی بن محمد غزالی لوگری از فحول فضلا بوده است واز مقبولان شعراء و شعرش طعم شهد و طیب مشک و طراوت گل و لطافت نسیم قصیدۀ میگوید در مدح امیر رضی ابوالقاسم نوح بن منصور ابن نوح رحمهم الله نگار من آن گرد گوهر سپر که زین است حسن از قدم تا بسر ز عنبر زره دارد او بر سمن ز سنبل گره دار د او بر قمر چو بر داشت جوزا لمگر لنگر بجست و بیست از فلانش کمر برون برد از چشم سودا خواب در آورد در دل هوای سفر بره کرد عزم آن بت خوشخرام گره کرد بند سر آن خوش سپر بتابید سخت و بپیچید است بگرد کمرگاه دستار سر شتابان بیامد سوی کوهسار بآهستگی کرده هر سو نظر برآورد ازان وهم پیکر میان یکی زرد گویای ناجانور نه بلبل ز بلبل بدستان فزون نه طوطی ز طوطی سخنگوی تر چو دوشیزگان زیر پرده نهان چو دوشیزه سفته همه روی و بر بریده سرو پای او بی گنه ز مالیدنش شامانه بسر ز بند بزمینه نی در دمید بار سال نی داد دم را گذر