Page 112

١٠٧ وگوشهای مشتاقان کلامش اینک ممنون صریر خامه ام باد ە به پیش آتش حسنت چه تاب ائینه را اگر پناه نمی بود آب آئینه را مگو که زشت بود کفر پاسلمانی که از دو رنگ بود خوشنما سلیمانی خون دلها خورد نه پرهیزد ە نرگس یار طرفه بیمار است نحیف افغان قرن سیزدهم هجری صاحب روز روشن می نگارد که :-نحیف منشی عبدالحمید خان ابن حاجی غلام محیی خان ابن حکیم غلام حسین خان از اعیان افاغنه است که از افغانستان آمده متوطن دارالاقبال بھوپال است جدش درین ریاست بمشاهرۀ ی صد و پنجاه روپیه کلدار ممتاز و بنہایت معزز بوده۔ نحیف در سنه شصت و پنجم از مائه سیزدهم بالعرصه ظهور گذاشت و بعد سن تمیز باکتساب علوم ضروریه همت گماشت و سعادت حج و زیارات حرمین شریفین حاصل نمود و سالماً و غانماً بوطن عود فرمود- درین زمان بسلک ملازمان ریاست بھوپال اسلاک دارد و بالطبع موزون و بفکر رسا شاعری را اسهل فنون می شمارد و بعذوبت بیانی و حلاوت لسانی از سحاب طبیعت قند پارسی بدین لطافت می بارد ە نشسته بعد مدت نقش بر کرسی تمنا را که پشت پا زدی و غرض کردی سرما را من و درد فراق و گریۀ بیداری شبها دل و بیتابی و صد نالۀ جانکاه دیاربها مرید پیر میخانه شو و می نوش در رندی کن که خوشتر هست در دوران همین شهرت بشهر بها