Page 110

۱۰۵ تا نیائی در گلستان و نه گردی در چمن چشم بلبل کی شود بیدار و بخت باغبان صاحب روز روشن او را متخلص به (سوسنی) ذکر نموده این اشعار را بنام او مینویسد مجردان که ز قید زمانه آزاد ند نه صید گشته بدام کسی نه صیاداند ز بس کردم فغان و کس نگفت از کیست بیدادست بمحشر هم نمیدانم که خواهد داد داد من کمر در خدمت بت آنچنان در دیر بر بندم که رشک آید مقیم کعبه را بر اعتقاد من معجز افغان - ۱۶۰ اسمش نظام الدینخان از افاغنه کابل بود و در زبان فارسی مهارت کامل داشت زمانیکه عالمگیر پادشاه عبدالطیف خان متخلص به (تنها) همشیرزاده میرزا جلال اسیر شهرستانی را به ماموریت مالیه کابل فرستاد معجز صحبتش گرم کرده اصلاح سخن از و میگرفت و نکته سرائی و ایهام پردازی تنها از تنها آموخته طرز میرزا جلال اسیر و زلالی اختیار نموده و در آخر عمر بزوال بصارت مبتلا گشت و در شاهجهان آباد بسال هزار و یکصد و شصت ازینجهان درگذشت در تذکره روز روشن صفحه ۴۳۴) ازوست جز اینکه دوش بگرد سر تو گردیدیم چه کرده ایم که چندین رسیده از ما آمد خبر ز یار و دل ما ز دست رفت یاران توان شنید ز قاصد جواب را غنیمت است که با خویش هم سخن گردد کسیکه با تو چو بیگانه آشنا باشد ترا بلا و ستم گفته ایم و میرنجی دگر بگو که ترا بیوفا چه مینامند