Page 980

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۸۷) حسن سیرت عمر رض هر وقت که همان روز بیادم می‌آید که او را یار بنی آدم و من مشرک بودم از عذاب عظیم ایمن نیستم گمان که خداوند مرا از ان گناه بنی آمرزد پس می‌آیم و بیهوش میشوم عمر رض فرمود حمد با دمر خداوند را که کم و کوتاه نگردانید رأی مرا در باره سعید بعد ازان حضرت عمر هزار دینار برای وی فرستاد که یاری در فقر خود باین دینار عیال او فرمود حمد با دمر خداوند را که بی‌نیاز گردانید ما را از مقدر تو بر عیال خود گفت آیا به بهتر چیزی صرف کنم میدانیم دینار ما را بکسی که بیا ورد ما را در سه وقتی که پایان احتیاجی داشته باشیم عیال فرمود که نیک کاری است بعد ازان مردی را از اهل خود که عماد و تاجری بروی داشت به خواند و فرمود که این همیانی ما را به بیوه زنان آل فلان تسکین ویتیمان ال فلان و مسکینان ال فلان و مبتلای ال فلان بر باقی ماندگیریا به عیال خود داد و فرمود این انقفه کن بعد ازان بعمل خود رجوع نمود عیال او گفت چرا نخریدی از برای ما خادمی فرمود که می‌آید ترا وقتی که محتاج تر باشی ظاهرا این است که قصه یکی است اختلاف بواسطه این است که راویان قصه را لمعنی نقل نموده اند و نیز روایت است که عمر رضی الله عنه بر اهل حمس مکتوبی فرستاد مضمونش آنکه فقرا و خود را بنویسید چون اسامی فقرا در ا نوشته کردند عمیر بن سعید را در جمله فقرا و نوشتند و عمیر در انوقت بعد از پدر خود امیر بود چون عمر رضی الله عنه اسما و فقراء را خواند اسم عمیر را خواند فرمود عمیر کیست گفتند امیر ماین است فرمود آیا او فقیر ا گفتند اهل بیتی ازان فقیر تر نیست حضرت عمر فرمود که عطا یعنی معاش او از مال بیت المال است چه میکند گفتند بیرون میکند و چیزی برخود نمیگذارد حضرت عمر رضی الله عنه صد دینار بر وی فرستاد تاجی امیر مردم داد عیال او گفت یکدینار برای ما یان هم میگذاشتی فرمود اگر اول میگفتی هر آینه میداشتم ابوطالب المکی این حکایت را در قوت القلوب ذکر نموده و نسبت حکایت را به عمیر بن سعید داده حضرت عمر رضی الله عنه نوشت به سعید بن عامر که بیاید بمدینه منوره چون سعید به مدینه منوره آمد حضرت عمر رضی الله عنه غیر از نیزه و قدح دیگر چیزی همراه ندید عمر فرمود غیر از نیزه و قدح دیگر چیزی نیست فرمود که ازین بیشتر چه باشد در نیزه توشه خود را بر میدارم و در قدح اب مشرب مینمایم و در کتاب احیاء