Page 352

فتوحات اسلامی ( ۳۳۹ ) غزانیمین الدوله کافرانی بودند که قطع طریق و تخویف مینمودند و شهرهای شان کوه با دشوار و جنگل های بسته و خوزا بان خابه و معصوم میساختند از جهته دشواری انما آنان چون این حرکات از ایشان بسیار گردید یمین الدوله را غیرت گرفت تا اینکه چنین مفسدین مجاوری بود برایشان بر کفر و فساد خود ثابت باشد لشکری جمع آوری کرده برسری شان رفت تا اینکه مقدمه لشکر وی به مضیق رسید در حالیکه پر بود برمردان جنگی شرع نمودند مقاتله را و دو فریق در جنگ صبر نمودند چون یمین الدوله این حال را شنید بخشی از شش بطرف شان تاخند تا راههای ایشان را مالک گردید غوریان تفرقه شدند بعد بسوی عیم والی غور به رفتند والی از شهر خود با ده هزار مرد جنگی بمقابله سردائی مسلمانان با ایشان تا نصف روز مقاتله نمودند و غوریان شکست یمنان کرده ایشان را تعقیب نمودند تا اینکه از شهر خود دور شدند بعد از ان مسلمانان بریشان روی آورده شمشیرها در ایشان نهادند آن بار بقتل و اسیری ہلاک کردند در میان اسیران کلان و سردارشان بود مسلمانان شهر را داخل شده مالک گردیدند و انچه دران شهر بود غنیمت گرفتند قلعه ها و حصون که از آنها بود جمیعاً را فتح کردند چون کلان شان کار زار مسلمانان و ید همراه خود ز هر داشت آنرا اشامید مرد - خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينِ - یمین الدوله در ان دیار شعار اسلام را ظاهر ساخت و کسی که شرایع را بایشان تعلیم کند بریشان مقرر گردانید . بازگشت بعد از ان بطرف طایفه دیگر از کفار رفت تائیا آن یک را قطع نمود لشکریان وی از شسنگی سخت رسید که نزدیک بودند که ہلاک شوند حق تعال برای شان لطف کرده باران فرستاد که سیراب ساخت ایشان و اسپان نمود بشنان رفتن ریکا بسوی کفار رسیدند که پیشان جماعت بزرگی بودند و ہمراہ ایشان ششصد فیل بود مقاتله نمود ایشان کا به سخت تر مقاتله صبر کردند در مقاتله بعضی بر آبعضی بعد از ان مسلمانان را خدایتعالی نصرت داد و کافران شکست یافتند گرفت غنیمت با شان و و قتل ایشان بسیار شد بعد از ان سالم و مظفر و منصور باز گشت ذکر فخ یمین الدولہ نار دین را باز در سنه چهارصد چهار یمین الدوله در جماعتی بزرگی و حشم بسیار قصد شهرهای هند نموده بطرف هند سیر نمود دو ماه رفت تا اینکه بمقصد خود نزدیک شد اصحاب و عساکر خود را مرتب نمود کلان ہند شنید لشکر کش با دیاران خود را که نزدا و بود نم جمع کرده بسوی کوهی که بالا رفتن آن دشوار و راه آن تنگ بود بیرون شد در آنجا خود را