Page 98

بکه ز اسلام جفا دیده ام در دل من یاری کافر نشست بلب نهاده جوانان هو شیار انگشت (۱) که کس نمیزند از غم چنگ تار انگشت ز ناز کی ز خود از خود چو بگسلد ناچار مزن برشته قانون اعتبار انگشت سبل کشیده ز مد بهن کرد قرحه فتاد بد یدۀ که رسید از قبیل کار انگشت گمان مبر که تا به اخیر حیات بس نکند فلك ز مقعد اشخاص کار دار انگشت مخفیه ساده دلی گفت گوش کن از من که بی ملال محال است در شکار انگشت ز زحمت که به نیکان رسید رنجه مشو بچشم کل رسد اندست زخم خار انگشت ز بد کنشی شاپور (۲) شد بهار خزان بموسمی که دمیده است سبزه چار انگشت پیاس خاطر كوزك گرفته پر دندان سخن شناس از ین شعر آبدار انگشت یارب هوس مهر محبت بسر کیست يك سینه بی کینه قرین جگری کیست ان پور که پهلوی پدر را ندر یتست چون شیر و پرورته بعالم پسری کیست آن محرم خاصی که بيك عشوه ناگاه دلواکش خود نیست بگوید رحشری کیست زاهد پی یك لقمه که صد شبهه در و هست باجمع حریفان زده صف پشت دری کیست ایام نخورد کسی را که نکشت است بیمهر و جفا پیشه ندانم پدری کیست (۱) در بردن محمد سلیمانخان نائب الحکومه بطرف کابل بطور عبوس (۲) عند مشر افواج نظامی بود که ذریعه نقلامر اخ وجبس نائب الحکومه و نائبی سالار