Page 42

٢٦ این قصیده را در وقت مرحوم حضرت ضیاء الملة و الدین که عاملانرا بجهت حساب خواسته بود ندانشاء نموده شبي بكعبه نمودم رخ از براي دعا که ای کریم خداوندگار ارض و سما تو قادری و کریم ورحیم و بخشنده بعاصیان تبه روزگار یوم جزا على الخصوص بكفار فاسق وفاجر زهیچيك نكشی انتقام در دنیا اگرچه غرق گناهیم حاكم و عامل بود امید عطا با وجود سهو و خطا فرورویم اگروا رسد زعدل تو باز جزای ظلم عمل های زشت ما برما وگر بعفو سر افراز وسرخ روگردیم زهی سعادت عظمی هزار وا شوقا بدین تضرع وزاری بخواب خوش رفتم سروش گفت که ای تیره روی زشت دغا دوه : لومز خرف مگو لجاج مكن رها شد است زشصت قدر سنان قضا زکرده های رفیقان خویش یاد آور اگر تر است بخاطر كمال شرم و حيا ترا فغان يتيمان و آه بیوه زنان چنان گرفته که کوران بدست خویش عصا اول بگو که چه كردى بملك دولت يار زكبر وكينه وفحش و زكذب وبغض و ريا تو آن حرام طبیعت نه که در دره تخت بفسق مسخره بودی شريك با عيسى به چقچران وچوند وغلاقه مرغاب چه ظلمها که نمی کرد شیر دل ماما ز دست شیر دل و بچه های ناپاکش فغان ناله همیرفت از ثري به ثری شنیده که چه کرداست نادرك بكرخ نه شيخ راست زدستش نه صوفی و ملا