Page 25

بودم دو سال حاكم اقطاع دره تخت زانسان که هست اهل ستم را ستمگری سال اول دو شخص مميز در آنو لا آمد بجان من چو نکيری و منكري سنجيد ملك را مع غبنم كه يك فلوس زانجا نشد در آمدم الا دو چنبری سال دوم بعامل شهرك خطاب شد رو كن مميزى نوبدان ملك سنجری او نیز همچو یار بهر سو خطی نوشت کابن حاکمك چه خورده بهر سو که بنگری گفتند در جواب رئیسان آند یار كاري نكرده تا كنيمش یاد آوری سال سوم مرا طلبیدند در حضور کای خان مع حساب بیا خود بحاضری معزول هم ملول رسيدم من فضول دیدم که چار باغ جهانی است نادری در وازه بان و جارچی و پیش خدمتان چندال و آب دار چلیمی و لشکری اهل رسوم بهر قدومم بصد نیاز کردند پیش باز بقا نون چاکري کای ابر جود بحر سخا معدن كرم نيك آمدی اگر بهمه نيك بنگرى از خام و پخته وعدۀ بسیار کوه کوه از گوسفند و روغن و شیر شخت فشفری دادم نوید کانچه بگفتم همیرسد هم فرش چقچرانی و هم زین بر بری زانجا بنزد پیش نویسان سیاهه بردم نوشته نيك بخط پشاوری این داد و این گرفت منست از تمام ملك نه چشم بندی است و نه افعال ساحري آقا گرفت لحظه در وي نگاه کرد زد بر سرم که رفت ز سر تو پی زری کای از سري تو تا بقدم غرق مسخره وین کار دفتر است تو محنت نمیبری