Page 134

۱۲۸ خجل نیم که مرا ناز نوش گوزك کرد جنون نکرد همه عقل هوش گوزك کرد هوای قرص جوین داشتم گوشه خاص نشیمن کرخ و جو فروش كوزك كرد و یا دوام تعصب ز ا هد مسکین بلی قفا زدن خرقه پوش گوزك كرد سپس بصومعه صوفیان مرا ره نیست کشیده صیحه و در يك خروش گوزك كرد بسوی مدرسه رفتم که علم آموزم بحجره شده كيك و شبوش گوزك كرد مرامعلم (*) پارینه باب خود خواندی پدر خطا بیکی زخمه دوش گوز ك كرد نفس شمار مرا ثبت در سوانح عمر ز پای تا كمر دهر دو گوش گوزك كره وگر ترانه سرودم و گر غزل خواندم دگر خموش نشستم خموش گوزك كرد قناعت آخر نمود باری ـ اندماراببردباري رهاند یکسر ز بیقراری گر بعیشم هوس نزیبد توكل من فتاده دو توما من سیه رو بزور بازو ریش ممسك چنان بریم که در خلاجاء مگس نریبد بجستجوی خیال دنیا هوس سرایان شدند رسوا اگر جماعی طمع ندارد بخوان حاتم سپس نزیبد گشادکاری زهیچ باری نشد میسر بروزگار دمیده باشی مثل که گفتند بمردم طونیطس نریبد دوشینه بلبلی بنوا خواند زار زار یارب چسان رسد ز پی این خزان بها آیا گهی بود که بینم بچشم خویش هيئت ز شهر گم شود و مير از مزار تکی بفرق بالش عزت بخواب ناز زانسان سری که هست سزاوار پای دار (*) مراد معلم مكتب كرخ است