Page 810

صفحه ( ٥٥ ) سال اول - مجله کابل شماره ( ۱۳ ) پناه آورده اند . » بایستی دانست در از منهٔ قدیمه طایفهٔ بزرگ داد یکای پختانه ( تاجیک ها ) از ولایت پاخبتا و گند هاریا بجانب شرق شمال افغانستان وسایر حصص مملکت منتشر گردیدند که از انجمله بود اهالی قدیم کوهستان ، خنجان ، سیستان ، پشه ئی ( ولو موخر الذکر زبان غیر اریائی تکلم مینماید ) ارمربهای قدیم لہوکرد ، کانی کرم ( وحصهٔ مسعود و وزیر ) که لہجهٔ معروف به با رکستا تکلم میکنند ، طوایف کالساى واخـان وبدخشان ( تاجیکهای سرقول ، واخـان ، شغنان ، منجان سنکلیچ ، اشکا شم ) که بزبان مشهور به کالسا تکلم مینمایند ، سارت های شمالی هندوکوه ، سایر حصص بدخشان و در واز که فارسی صاف تلفظ مینمایند ، وحتی بعضی ها زبان دری قدیم را منسوب بآنها میدانند ، منجمله قسمتی از شاخهٔ داد یکا در نهایت شرق شمالی ولایت گندهاریا ( صفحات سوات ، دیر ، باجور ) سکونت داشتند ، این قسمت از طرف شعبهٔ کند ارین های پختانه بالتدریج بطرف بالا رانده میشدند ، در قرن پانزده یوسف زی ها بکلی آنها را از صفحات با جور طرد و تبعید نمود ، عدهٔ از اینها بدرههای بلورستان مشرقی ( چترال ) کشیده و با اهالی آمیختند . اما قسمت عمدهٔ دادیکها در ازمنهٔ قدیمتری با اهالی بلورستان اختلاط ورزیده اند که تاهنوز قصبات سارت و پشوئی در وادی باشگل ( بلورستان غربی ) و درهٔ که به گلگت میرود ( در بلورستان شرقی ) نماینده گی آنها ( دادیک ها ) را مینماید . بعلاوه چون اهالی بلورستان نظر به حصانت ومتانت مکان و مقام سلحشور وجنگجو و اغلبآ با همجواران خود در ستیز بودند ، در محارب اکثراً فاتح وعدهٔ زیادی اسیر می گرفتند ، این اسرا بعنوان غلام بکار وا داشته شده وتقریباً باحقوق محدودی زنده گی میکردند ، البسهٔ آنها سیاه و بعضاً در خانها و برخی بصناعت های نجاری و آهنگری وچرم