Page 358

صحفه (٣٤) سال اول ـ مجلۀ کابل شماره (٦) نماز شام نزديك است امشب مه و خورشيد را بينم مقابل بسان کفه زرين تراز که این کفه شود زان کفه مایل و ليكن ماه دارد قصد بالا فرو شد آفتاب از کوه بابل همی بگداخت برف اندر بیابان تو گوئی داردش بیماری سل چو پاسی از شب دیرنده بگذشت برآمد شعریان از کوه موصل بنات النعش کرد آهنگ بالا بکر دار کمر شمشیر هرقل ز نوك نيزه های نیزه داران شده وادی چو اطراف سنابل نجیب خویش را گفتم سبك تر الا يا دستگیر مرد فاضل بجرا كت عنبرین بادا چرا گاه بجما كت آهنین بادا مفاصل رعد و برق شبی گیسو فر و هشته بدا من بلاسش معجر و قيريش كرزن بكردار زن زنگی که هر شب بزاید كودكی بلغاری آن زن کنون شویش بمرد وگشت فرتوت از آن فرزند زادن شد سترون شبی چو چاه بيژن تنگ وتاريك چو بیژن در میان چاه او من ثریا چون مژژه بر سر چاه دو چشم من برو چون چشم بیژن دم عقرب بتابید از سر کوه چنون دو چشم شاهین از نشیمن مرا در زیر ران اندر ضعیفی کشنده نی و سرکش نی و توسن عنان بر گردن سرخش فگنده چو دو مار سیه بر شاخ چندن همیراندم فرس را من بتقريب چو انگشتان مرد ارغنون زن سر از البرز برزد قرص خورشید چوخون آلوده رو دزدی زمکمن