Page 2983

صفحه ٨١) چهار قصیده به چهارسبك (سال ششم) تو مرده زنده کنی گر بعهد باز آئی که عود یار گرامی بعود جان ماند کسیکه بوسه گرفتش بوقت خنده زدن به بر گرفتن مهر گلاب دان ماند خط مسلسل شیرین که گر نیارم گفت بخط صاحب دیوان ایلخان ماند امین مشرق و مغرب علاء دولت و دین که بارگاه رفیعش بآسمان ماند خدای خواست که اقلیم در حمایت او زتیر حادثه در باره امان ماند وگر نه آفت چنان کرده بود دندان تیز کزین دیار نه چرخ و نه آشیان ماند ضرورتست که نیکی کند کسی که شناخت که نیکی و بدی از خلق داستان ماند بروز گار تو هر جا که صاحب صدریست ز جاه وقدر تو موقوف آستان ماند ترا بجانم طاقی مثل زتند خطاست گل شگفته که گوید بار غوان ماند من این غلط نه پسندم زرای روشن خویش که طبع ودست تر گویم ببحر وکان ماند جلال و قدر رفیعت کجا و وهم کجا من آن نیم که درین موقفم زبان ماند فنون فضل ترا غایتی و حدی نیست که نفس ناطقه را قوت بیان ماند جهان نماند و اقبال روزگار تو باد که نام نيك تو با قیمت تاجهان ماند علی الخصوص که سعدی مجال مدح تو یافت حقیقتی است که ذکرش مع الزمان ماند تو نیز غایت امکان از و دریغ مدار که آن نماند و این ذکر جاودان ماند برغم انف اعادی در از عمر بمان که دزد دوست ندارد که پاسبان ماند قصده و بهار از طبع حضرت مرزا عبد القادر بیدل رح باز طوفان جنون انگیخت ابر نو بهار جوش زد از خاك گلشن خون عیش روز گار در نفس افسون نشتر داشت فصاد سحر کز رگ هر شاخ گل شد خون برنگی آشکار ناله رنگین ز منقار خموش بلبلان هر طرف سرزد برنگ خون ز دلهای فگار در رگ اندیشه می پیچید خون تیره حلقه سنبل نظرها دوخت سوی نیش خار ریشه گل بسکه از رگهای سنگ آمد برون همچو نشتر غوطه در خون خورد تیغ کوهسار در عرق جا ده هم اندو افسر دن نماند طشت خون موج زد صحرا بعرض لاله زار ساز بر گ بزم اصلاح نشاط آماده شد سبزه نشتر در بغل جوشید و سنبل رگ شمار از چمن تا انجمن اصلاح جوی امتلا از رگ گل تا خط پیمانه نشتر انتظار قلقل مینا صدای ریزش خون ساز کرد نغمه يك سرخون بجوش آورد از رگهای تار دیده عاشق قدح لبریز خون کرد از سرشك چشم خوبان ساغر مستی زد از رنگ خمار ٣٨١